htmx بهت اجازه میده با چند تا اتریبیوت ساده تو HTML، درخواست AJAX بزنی و بخشی از صفحه رو عوض کنی؛ حالا هم نسخهٔ ۴ در حال توسعهست و به بتا رسیده.
خیلی از شرکتها دارن بار کاریشون رو از ابر عمومی میکشن بیرون؛ نه از سر دلتنگی برای سرور خودی، بلکه چون هزینه و کنترل و قوانین داده بهشون این رو دیکته میکنه.
فابین سانگلارد فرمت ویدیوی بازی Silpheed رو مهندسی معکوس کرده تا نشون بده Game Arts چطور با یه CPU ۱۲.۵ مگاهرتزی و فقط ۱۶ رنگ، کاتسینهای تقریباً تمامصفحه ساخته.
دیگه لازم نیست برای سپردن کار به کلود پشت لپتاپ بمونی؛ Cowork حالا روی موبایل و وب کار میکنه و کارها رو حتی وقتی آفلاینی ادامه میده.
نسخهٔ دسکتاپ Claude Code حالا میتونه سایتها و داکیومنتها رو خودش باز کنه، توشون کلیک کنه و باهاشون کار کنه؛ سشنها هم سندباکسشدهن و موندگاریشون دست خودته.
استارتاپ Reflection که مدلهای open-weight میسازه، اولین قرارداد محاسباتیش رو بست: دسترسی فوری به تراشههای GB300 انویدیا تو دیتاسنتر کولوسوس ۲ اسپیسایکس.
یه دستور تازه که بهجای خوندن کل فایل، فقط ساختارش رو نشون میده و تو بنچمارک هزینهٔ خوندن کد رو تا نصف کم کرده.
دیتاداگ نسخهٔ ۳ ابزار متنبازش برای شناسایی پکیجهای مخرب npm و PyPI رو معرفی کرد؛ با موتور یارا، یه سیستم امتیازدهی ریسک و سندباکس داخلی.
بهجای تستهای مصنوعی، یه توسعهدهنده به مدلهای جدید یه کار واقعی داد: ساختن فرانتاند و بکاند یه کلون Basecamp از صفر، و بعد نمرهدادن به خروجیها در ۲۰ بُعد.
شاپیفای با یه پایپلاین مبتنی بر LLM، لیستهای پراکندهٔ محصولات میلیونها فروشنده رو تو یه کاتالوگ واحد میچینه تا ایجنتهای خرید بتونن جستوجو کنن.
محققا یه حملهٔ تازه معرفی کردن که از عادت مدلهای زبانی به توهمزدن اسم منابع سوءاستفاده میکنه و برای اولینبار به prompt injection اجازه میده در مقیاس انبوه دستگاه آلوده کنه.
سه غول فناوری قراره با ترکیب وصلهگذاری شبکهای و یه مرکز امنیتی متمرکز، آسیبپذیریهای نرمافزارهای متنباز رو سریعتر از حملهها ببندن.
پیتر لاوری با یه بنچمارک نشون میده تو جاوا، بهینهکردن تخصیص حافظه و حذف کار اضافه میتونه خیلی بیشتر از انتخاب garbage collector روی تأخیر اثر بذاره — و حتی بهترین GC رو عوض کنه.
خیلی از تیمهای محصول دهها متریک رو رصد میکنن ولی وقتی عددها تکون میخوره هیچ کاری نمیکنن؛ اَنت مورفی میگه مشکل از همینجا شروع میشه.
سباستین ورنیکه میگه برنامههای کیفیت داده همهچیزو لحظهٔ تولید داده میسنجن (کاملبودن، تازگی)، ولی هیچکدوم نمیسنجن که این داده واقعاً کدوم تصمیمو بهتر کرده.
یه استاد اقتصاد امتحان رو خانگی کرد و میانگین کلاس شد ۹۶ از ۱۰۰. وقتی امتحان پایانترم رو حضوری برگزار کرد، معلوم شد پشت این نمرهها چی بوده.
سازندهٔ pgrust میگه بیشتر قطعیهای واقعی دیتابیس از چهار جای همیشگی میان: vacuum و wraparound، سقف کانکشن، پلنهای بد، و ستونهای json که آمار ندارن.
نویسنده میگه محصول میتونه از نظر فنی بینقص باشه ولی اگه یه لحظه تو کاربر شک بندازه، اعتماد فرو میریزه — و ساختن این اعتماد کاریه که به ابزار منتقل نمیشه.
وقتی آدم و ایجنت همزمان یه ردیف رو دست میزنن، یکیشون کار اونیکی رو پاک میکنه. Ablo با ایده «claim» جلوی این تصادم رو میگیره.
Caddy موقعِ استفاده از get_certificateِ HTTP، رو هر handshake یه درخواست به backend میزنه؛ Mattias Geniar یه ماژول کوچیک ساخته که همون fetch رو تو یه کشِ درونفرایندی میپیچه.