این ابزار متنباز با نگاه به الگوی زمانیِ فعالیت، منطقهٔ زمانی و کشورهای محتمل رو تخمین میزنه؛ ابزاری برای تحلیل OSINT و اطلاعات تهدید.
مهندسی معکوس باینری کاریه که سختیش کم ولی حسابی وقتگیره. Kong لایهٔ مکانیکیشو با کمک LLM و Ghidra خودکار میکنه و اسم و نوع توابع رو برمیگردونه.
الگوریتم درست بود، زبان کامپایلشده بود، موازیسازی هم بود. باز هم کد کند بود — چون پردازنده مدام سر دوراهیهای جستوجوی دودویی اشتباه حدس میزد.
ایجنتهای کدنویسی عادت دارن برای یه کار ساده پنجاه خط بنویسن. این پلاگین یه نردبان تصمیم بهشون میده تا اول سراغ کتابخانهٔ استاندارد و کد موجود برن.
اگه توی جلسههای تیم دیتا فقط سرت رو تکون میدی، این متن ترتیب درستِ یاد گرفتنه: از ETL و انبار و دریاچه تا dbt و دیتافریمهای تنبل.
ایدهٔ مغز دوم همیشه یه ایراد داشت: تگ زدن و لینک کردن دستی خستهکننده بود. این مقاله میگه چطور Claude رو داخل والت Obsidian بذاری تا خودش این کار رو مدام انجام بده.
به جای اینکه حلقهٔ ایجنت تا سقف تکرار بدوه، این کتابخونه روند خطا رو میپاد و همون لحظهای که همگرا شد جلوشو میگیره — و اگه بدتر شد عقب برمیگرده.
همه میگن SQLite برای یه سایت کوچیک کاملاً کافیه — که هست. ولی SQLite هم بالاخره دیتابیسه و مثل هر دیتابیسی چندتا درس عملی داره.
بیشتر ایجنتها هر بار همهچیز رو تو کانتکست میریزن و همین کندشون میکنه؛ افشای تدریجی میگه فقط همون چیزی رو بار کن که این درخواست خاص لازم داره.
یه نفر یه مدل زبانی ۳۴۰ میلیون پارامتری ساخته که فقط با متنهای قبل از سال ۱۹۰۰ آموزش دیده و کل خرجش حدود ۸۰ دلار شده.
یه ابزار CLI که کل پروژه — کد، مستندات، PDF و حتی ویدیو — رو به یه گراف دانش قابلپیمایش تبدیل میکنه؛ پارس کد کاملاً لوکال و بدون مدل زبانی انجام میشه.
آموزش مدلهای غولپیکر روی هزاران GPU همیشه با خرابی سختافزار دستوپنجه نرم میکنه؛ پایتورچ حالا راهی آورده که نودهای سالم بدون توقف کل کار به آموزش ادامه بدن.
یه ترفند کوتاه با هوک MessageDisplay: قبل از اینکه جواب مدل روی ترمینال چاپ بشه، عبارتهای کلیشهایش با هرچی دوست داری جایگزین میشه.
دیسکورد میخواست بدونه اجرای هر فیچر چقدر خرج داره، ولی همهٔ کدش رو یه جا اجرا میشه؛ راهحلشون این بود که ابزار پروفایلینگ رو گسترش بدن.
دیتاداگ نسخهٔ ۳ ابزار متنبازش برای شناسایی پکیجهای مخرب npm و PyPI رو معرفی کرد؛ با موتور یارا، یه سیستم امتیازدهی ریسک و سندباکس داخلی.
Trusted Publishing برای اعتماد ماشینبهماشینه، نه اینکه به تو بگه یک پکیج امن یا باکیفیته؛ خلط این دو یک اشتباه رایج در امنیت زنجیرهٔ تأمینه.
لنگچین میگه یه ایجنت خوب فقط مدل خوب نیست؛ چند لوپِ رویهمچیدهست—از فراخوانی ابزار تا بهبود خودکار هارنس.
یه مهندس هوش مصنوعیِ خودآموخته ادعا میکنه با کمک Claude Code و پایتون تونسته «خطی A»، خط باستانی مینوسی که بیش از یه قرن رمزش نشکسته بود رو رمزگشایی کنه.
نویسنده میگه بعد از سالها کار با مدلهای محلی، حالا با نسل جدید مثل GPT-OSS و Gemma 4 میشه لوپهای ایجنتیک رو با کیفیتی نزدیک به مدلهای ابری روی سختافزار شخصی اجرا کرد.
یه پست وبلاگی استدلال میکنه که Trusted Publishing صرفاً یه شکل از احراز هویته و نباید اون رو نشانهای از امنبودن یا کیفیت یه پکیج دونست.