چرا آدمهای موفق هم از شغلشون راضی نیستن؟
خلاصهٔ کاملتر
شریاس دوشی (Shreyas Doshi) که سالها به آدمهای بااستعداد و جاهطلب دنیای تک مشاوره داده، توی این یادداشت چند تا مشاهده دربارهی رضایت شغلی توی میانهی مسیر شغلی نوشته. حرف اصلیش اینه که رضایت تو، بهجای اینکه به خوشرنگولعاببودن پروفایل لینکدینت ربط داشته باشه، به این بستگی داره که چقدر میتونی موقع سروکلهزدن با حسادت حرفهای خودت رو جمعوجور کنی.
جالب اینه که خیلی از کسایی که روی کاغذ آدمهای موفقی بهنظر میرسن، در واقع ناراضی و حتی غمگینان، چون راه مؤثری برای کنارآمدن با این حسادت پیدا نکردن. این مشکل مخصوص مدیرها هم نیست؛ بنیانگذارها و مدیرعاملهای استارتاپ هم گرفتارش میشن، و با خروجیهای قطبیشدهی شرکتهای داغ هوش مصنوعی هم داره بدتر میشه. یه ترفند ساده اینه که موقع حسادت، یه مدت موقت از لینکدین فاصله بگیری.
دوشی میگه آدمها معمولاً کار تو رو با سه چیز قضاوت میکنن: عنوان شغلی، پول و دامنهی اختیارات (مثلاً «مدیر یه سازمان ۸۰۰ نفره توی گوگل»). ولی هیچکس تو رو با چیزایی مثل شایستگی توی نقشت، حسِ روانبودن موقع کار، تناسب با فرهنگ و آدمها، تعادل کار و زندگی، یا حالی که عصر یکشنبهها داری قضاوت نمیکنه. مشکل اینجاست که خیلیها شغل بعدیشون رو بر اساس همون سه عامل اول انتخاب میکنن.
و اینجا تلهست: عنوان و پول و دامنهی اختیارات موقع قبول پیشنهاد خوشحالت میکنن، ولی از همون روز اولِ کار جدید دیگه خوشحالت نمیکنن، چون سریع عادی میشن و تو هم تقریباً همیشه نمیتونی به قولِ «اینبار قدرشو میدونم» پایبند بمونی. چیزی که بعد از روز اول واقعاً موندگاره، همون دستهی دومه. دوشی پیشنهاد میده مثل ساختن محصول که اول باید کاربرت رو بشناسی، توی مسیر شغلی هم اول باید خودت رو بشناسی، چون اینجا تو خودِ کاربری. و در نهایت یادآوری میکنه که مسیر شغلی یه نمایش برای یه تماشاگر خیالی نیست؛ تنها مخاطب واقعیِ کارت، خودت و کسایی هستن که بهت وابستهان.
نکات کلیدی:
- رضایت شغلی میاندوره به مهار حسادت حرفهای بستگی داره، نه به ظاهر لینکدین
- عنوان، پول و دامنهی اختیارات فقط موقع قبول پیشنهاد خوشحالت میکنن، نه بعدش
- شایستگی، تمرکز، تناسب فرهنگی و تعادل کار و زندگی همون چیزاییان که موندگارن
- توی مسیر شغلی، تو خودت کاربری؛ پس برای مخاطب واقعی یعنی خودت تصمیم بگیر
