‏بدهی نیّت؛ تنها بدهی‌ای که ایجنت‌ها برات صاف نمی‌کنن

نویسنده با تکیه بر مدل سه‌گانهٔ بدهی از Margaret-Anne Storey می‌گه سلامت یه نرم‌افزار رو می‌شه با سه نوع بدهی مستقل سنجید. بدهی فنی تو خود کد زندگی می‌کنه؛ همون انتخاب‌های پیاده‌سازی که بعداً تغییر دادن سیستم رو سخت می‌کنن. بدهی شناختی تو آدم‌هاست؛ فاصلهٔ بین حجم کدی که وجود داره و مقداری که واقعاً یه نفر ازش سر درمیاره. کد می‌تونه بی‌نقص باشه ولی بازم کسی نفهمتش.

اما اون چیزی که نویسنده روش تأکید داره بدهی نیّت (intent debt) هست؛ یعنی نبودِ اون دلیل و هدف و محدودیتی که توضیح می‌ده چرا سیستم اون شکلیه که هست. کلیدواژه «externalized» هست: این منطق باید یه‌جایی نوشته بشه که یه هم‌تیمی، خودِ آینده‌ت، یا یه ایجنت بتونه بخونتش، نه اینکه تو سرت بمونه.