برای بعضیها برنامهنویسی هنره، نه شغل
هوش مصنوعیخلاصهٔ کاملتر
نویسنده از روزهایی میگه که کل زندگیش دور کد میچرخید: بیدار میشد، کد میزد و میخوابید، و کل حلقهٔ دوستانش هم آدمهایی بودن که کد میزدن. جذابیت اولیه براش این بود که با یاد گرفتن یه زبان میتونست هر چیزی بسازه؛ PHP یعنی بکاند، HTML و CSS یعنی وبسایت.
ولی به گفتهٔ خودش چیزی که دوست داشت ساختنِ یه محصول تازه بود، نه خود عمل کد زدن. برای همین همیشه تو استارتاپها کار کرده و هیچوقت سراغ شرکتهای بزرگ نرفته، و هر جا کس دیگهای میتونست کد رو بزنه، خودش به سمت کارهای مدیریتی رفته. کمکم درآمد پروژهها جای میل به ساختن رو گرفت.
نقطهٔ اصلی مقاله همینجاست: یه دستهٔ دیگه از آدمها هستن که فارغ از پول کد میزنن، چون نمیتونن نزنن. اینا از حل مسئله، طراحی، پیدا کردن منطق کار، دیباگ و فهمیدن کل سیستم لذت میبرن و ممکنه سالها روی پروژهٔ اوپنسورسی کار کنن که هیچ درآمدی نداره. نویسنده میگه اینا هیچوقت این کار رو به agentهای AI واگذار نمیکنن.
نتیجهای که میگیره اینه که همهٔ دلایلش دربارهٔ کمک AI به ساختن پروژه، برای این گروه بیربطه. حتی اگه AI صدها برابر سریعتر از آدم مسئله حل کنه، بازم عدهای خط به خط با دست کد میزنن. خودش هم برای نوشتن متن از AI استفاده نمیکنه، چون خروجیش رو بیروح و خستهکننده میدونه و میگه اگه همین متن رو AI مینوشت، اون فرایند فکر کردن حین نوشتن اصلاً اتفاق نمیافتاد.
نکات کلیدی:
- تقسیمبندی مقاله: کسی که با کد پول در میاره در برابر کسی که کد زدن براش هنره.
- نویسنده خودش رو گروه اول میدونه و میگه همیشه فقط تو استارتاپها کار کرده.
- ادعای اصلی: بحث جایگزینی برنامهنویس با AI برای گروه دوم بیمعنیه، چون انگیزهشون بهرهوری نیست.
- نویسنده متنهاشو بدون AI مینویسه و خروجی AI رو «متن بیروح» میدونه.
- تاریخ انتشار یادداشت: ۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
