‏یه بازی سه‌بعدی که Claude Code و Codex باهم ساختن

یه سازنده محتوا با استفاده از Claude Code (مدل Opus) و GPT Codex یه بازی مرورگری ساده به اسم The Librarian رو تبدیل کرد به یه روگ‌لایت سه‌بعدی به اسم The Librarian 2. اول یه پرامپت صوتی داد و لینک ریپازیتوری گیت‌هاب بازی اصلی رو هم بهش داد تا Claude Code با مکانیزم‌های قبلی آشنا بشه.

Claude Code حدود ۹۰ دقیقه کار کرد و تو همون حین خودش بازی رو تو مرورگر باز می‌کرد، اسکرین‌شات می‌گرفت و باگ‌های بصری رو پیدا و درست می‌کرد؛ مثلاً یه بار فهمید دوربین از سقف رد می‌شه و خودش اصلاحش کرد. نتیجه‌ش حدود ۱۰٬۴۰۰ خط کد تو ۳۳ ماژول بود، اونم بدون هیچ فایل گرافیکی یا صوتی بیرونی — همه‌چیز، از تکسچر گرفته تا موزیک، مستقیم تو کد تولید شده بود.

ولی وقتی خود آدم اومد بازی کنه، مشکلات زود خودشونو نشون دادن: کنترل‌های حرکتی برعکس بودن، صفحه ارتقای دائمی بین راندها دکمه برگشت نداشت، فلش جهت‌نما رو نقشه درست کار نمی‌کرد و یه باگ هم بود که نمی‌شد یه کتاب افتاده رو از زمین برداشت. بعد از این مرحله، پروژه رو سپردن به GPT Codex (مدل ۵.۶) برای رفع باگ و بالانس کردن گیم‌پلی، چون این مدل واسه ریزه‌کاری‌ها مناسب‌تر تشخیص داده شد.

برای انتقال کار بین دو مدل، Claude Code یه سند مارک‌داون از وضعیت فعلی بازی نوشت تا Codex بدون نیاز به توضیح دوباره همه‌چیز، مستقیم از همون‌جا ادامه بده. نویسنده می‌گه این تجربه نشون می‌ده مدل‌های کدنویسی خیلی خوب شدن تو تولید کد بازی، ولی طراحی بازی — یعنی همون چیزی که بازی رو باحال می‌کنه — هنوز به قضاوت، تست و بازخورد آدم نیاز داره و استودیوهای بازی‌سازی قرار نیست به این زودی‌ها بی‌کار بشن.

نکات کلیدی:

• Claude Code (مدل Opus) واسه ساخت اولیه استفاده شد، GPT Codex (مدل ۵.۶) واسه رفع باگ و بالانس
• بیلد اول حدود ۱۰٬۴۰۰ خط کد تو ۳۳ ماژول، بدون هیچ فایل گرافیکی یا صوتی بیرونی
• باگ‌های اولیه: کنترل‌های برعکس، نبود دکمه برگشت تو منوی ارتقا، مشکل برداشتن آیتم از زمین
• یه سند مارک‌داون واسطه انتقال کانتکست بین دو مدل بود