‏سرور MCP ورک‌اواس: داشبورد در دست ایجنت

ورک‌اواس (WorkOS) تو مستندات تازه‌ش سرور MCP خودش رو معرفی کرده؛ یه سرور مدیریتی ریموت که به هر کلاینت سازگار با Model Context Protocol اجازه می‌ده روی ورک‌اسپیس تو کار کنه. تو مستندات اومده که ایجنت بعد از وصل‌شدن می‌تونه همون داده‌هایی رو بخونه و تغییر بده که خودت تو داشبورد می‌بینی — سازمان‌ها، کاربرها، اتصال‌های SSO و تنظیمات برندینگ — و پشت صحنه API ورک‌اواس رو از طرف تو صدا می‌زنه.

اتصال برای همهٔ کلاینت‌ها روی streamable HTTP و با OAuth انجام می‌گیره: بار اول کلاینت یه صفحهٔ رضایت (consent) ورک‌اواس رو باز می‌کنه، وارد حساب می‌شی و دسترسی رو تأیید می‌کنی. برای اکثر کلاینت‌ها فقط کافیه آدرس سرور رو به کانفیگ MCP اضافه کنی:

{
  "mcpServers": {
    "workos": {
      "serverUrl": "https://mcp.workos.com/mcp"
    }
  }
}

نکتهٔ اصلی طراحی اینه که سرور MCP هیچ‌وقت دسترسی بیشتر از چیزی که خودت داری نمی‌ده. ایجنت با حساب داشبورد تو احراز هویت می‌شه و دقیقاً همون نقش رو می‌گیره، پس یه عضو بدون دسترسی ادمین نمی‌تونه از راه ایجنت کار ادمین انجام بده و یه نقش فقط‌خواندنی هیچ تغییری نمی‌تونه بده. ایجنت هر بار فقط روی یه محیط کار می‌کنه، پیش‌فرض روی sandbox می‌مونه و فقط وقتی خودت بخوای سراغ production می‌ره.

برای کارهای برگشت‌ناپذیر مثل حذف سازمان یا اتصال، ایجنت تو تلاش اول چیزی رو اجرا نمی‌کنه؛ اول توضیح دقیق اینکه چی قراره از بین بره بهش داده می‌شه و باید صریح تأییدش کنه. مقادیر حساس مثل کلید API و client secret هم قبل از رسیدن به ایجنت از پاسخ‌ها پاک می‌شن تا تو متن گفتگو لو نرن، هرچند ایجنت هنوز می‌تونه مقداری که خودت می‌دی رو ست کنه. ادمین‌های تیم هم سه تا سوییچ مستقل دارن: فعال‌بودن کل MCP، اجازهٔ دسترسی به production و اجازهٔ عملیات نوشتن.

نکات کلیدی:

• آدرس سرور mcp.workos.com/mcp هست و اتصال با streamable HTTP و OAuth انجام می‌گیره
• ایجنت دقیقاً نقش و سطح دسترسی حساب داشبورد خودت رو داره، نه بیشتر
• پیش‌فرض روی محیط sandbox کار می‌کنه و فقط با درخواست خودت سراغ production می‌ره
• عملیات مخرب تأیید صریح می‌خوان و کلیدها و سکرت‌ها از پاسخ‌ها حذف می‌شن
• ادمین تیم می‌تونه دسترسی MCP، production و نوشتن رو جداگونه ببنده