‏WebMCP؛ وقتی مستندات با ایجنت‌ها حرف می‌زنن

به گفته‌ی نویسنده، الان وقتی یه ایجنت هوش مصنوعی مستندات رو می‌خونه دقیقاً کارِ یه اسکرپرو می‌کنه: HTMLِ رندرشده رو می‌کِشه بیرون و حدس می‌زنه؛ سعی می‌کنه ناوبری رو از محتوا تشخیص بده و امیدواره صفحه‌ای که روش فرود اومده همونی باشه که کاربر می‌خواسته. هر قدم یه تفسیره و هر تفسیر یه شانس برای اشتباه. WebMCP این فاصله رو پر می‌کنه؛ یه استاندارد وبِ پیشنهادیه که با annotationهای JavaScript و فرم‌های HTML، ابزارهای ساختارمندی رو در اختیار ایجنت می‌ذاره.

نویسنده می‌گه پاسخِ پیش‌فرض به «محصولمو برای AI قابل‌دسترس کن» معمولاً راه‌اندازی یه سرور MCP بوده، که برای APIها و ابزارهای داخلی درسته ولی برای یه سایت مستندات جواب نیست. یه سرور MCP یه پروسه‌ی جداست با استقرار و احراز هویت و هزینه‌ی هاست خودش، و مشکل drift داره: تا مستنداتت عوض می‌شه، دیدِ سرور از اون‌ها قدیمی می‌شه. آخرش مجبوری دو نسخه از یه محتوا رو نگه داری. از نظرش برای مستندات این بی‌معنیه، چون خودِ مستندات همون واسطن.

هسته‌ی WebMCP یه جابه‌جایی تو «کی قصد رو اعلام می‌کنه»‌ست: به‌جای این‌که ایجنت یه دکمه یا فیلدو وارسی کنه و حدس بزنه کارش چیه، خودِ صفحه هدفِ هر المانو اعلام می‌کنه. صفحه ابزارهاشو از طریق document.modelContext عرضه می‌کنه و استاندارد سه چیزو پوشش می‌ده: کشف (ثبت استاندارد ابزارها)، JSON Schema (تعریف صریح ورودی/خروجی برای کم‌کردن توهم)، و state (اشتراک درک از زمینه‌ی صفحه). ابزارها روی صفحه و به‌شکل قابل‌مشاهده اجرا می‌شن و طراحی سایت برای آدم‌ها هم دست‌نخورده می‌مونه.

نویسنده می‌گه چرا مستندات بسترِ درستیه: یه سایت مستندات بیشتر خواندنی و ناوبری‌محوره و کارهایی که ایجنت می‌خواد بکنه — پیداکردن صفحه‌ی درست، فهمِ یه بخش، رفتن بهش — به یه مجموعه‌ی کوچیک از ابزارهای امن نگاشت می‌شن. لازم نیست سبد خرید یا پرداخت مدل کنی؛ فقط جست‌وجو و جابه‌جایی می‌خوای.

پیاده‌سازی یه integration سفارشیِ Astro (به اسم webmcp.mjs) هست با دو نیمه: یه مرحله‌ی build که manifest می‌سازه، و یه اسکریپت کلاینت که موقع اجرا چهار ابزارو ثبت می‌کنه: search_content (جست‌وجوی کلیدواژه‌ای)، list_sections (فهرست بخش‌های سطح‌بالا)، go_to (ناوبری به یه صفحه با slug یا path)، و get_page_info (خوندن عنوان و توضیحات و سرتیترها از DOM زنده). ثبت هر ابزار چیزی شبیه این‌ه:

mc.registerTool({
  name: "search_content",
  description: "Search documentation pages by keyword.",
  annotations: { readOnlyHint: true, untrustedContentHint: true },
  inputSchema: {
    type: "object",
    properties: { query: { type: "string" } },
    required: ["query"]
  },
  execute: async (args) => { /* keyword match over manifest */ }
});

خروجی همه‌ی ابزارها هم قبل از سریال‌شدن به JSON از یه helper برش با سقف ۴۰۰۰ کاراکتر رد می‌شه تا یه جست‌وجوی گسترده نتونه یه بلاب بی‌حدومرزو تو زمینه‌ی ایجنت خالی کنه. نویسنده می‌گه WebMCP هنوز خیلی اولیه‌ست و می‌شه از طریق یه origin trial تو کروم ۱۴۹ امتحانش کرد. شرط‌بندیش ساده‌ست: ایجنت‌ها به‌هرحال مستنداتو می‌خونن، پس بهتره به‌جای اسکرپ، بهشون جست‌وجو و ناوبری واقعی بدیم که از همون build سایت تولید شده.

نکات کلیدی:

• WebMCP یه استاندارد وبِ پیشنهادیه که صفحه خودش ابزارهای ساختارمندو به ایجنت می‌ده
• برخلاف سرور MCP جدا، نیازی به نگهداری دو نسخه از محتوا و مشکل drift نیست
• WorkOS چهار ابزار (جست‌وجو، فهرست بخش‌ها، ناوبری، اطلاعات صفحه) رو با integration اَسترو پیاده کرده
• فعلاً از طریق origin trial تو Chrome 149 قابل‌آزمایشه