تیم تحقیق کاربر یا چندتا محقق تنها؟ یه مانیفست برای تیم‌های UXR
خلاصهٔ کامل‌تر
نویسنده‌ی The Voice of User تو این مطلب که خودش می‌گه از یه غرغر قدیمی شروع شده، می‌گه بیشتر شرکت‌هایی که تیم UXR (تحقیق تجربه‌ی کاربر) دارن، در واقع تیم ندارن؛ چندتا محقق دارن. تیم یعنی برنامه‌ی مشترک، استاندارد مشترک و اعضایی که به هم وابسته‌ن. ولی تو بیشتر شرکت‌ها محقق‌ها فقط یه مدیر و یه جلسه‌ی هفتگی مشترک دارن و هرکدوم تنها برای PM خودش کار می‌کنه. به گفته‌ی نویسنده، همین تحقیق رو راحت قابل حذف می‌کنه، چون کار جدا رو میشه نفر به نفر برید.
اولین پیشنهادش یه چشم‌انداز یه‌صفحه‌ای هست که کل تیم با هم می‌نویسن: تیم برای چیه، شرکت یه سال دیگه باید چی درباره‌ی کاربرهاش بدونه که الان نمی‌دونه، و تیم چه کارهایی رو کنار می‌ذاره. کنارش هم یه برنامه‌ی سالانه با اسم و تاریخ، که کارهایی هم داره که هیچ PMی نخواسته. نویسنده می‌گه بیشتر تیم‌ها به‌جای این یه roadmap دارن که در واقع صف درخواست‌های PMهاست.
بعد سراغ گروه‌های بسته‌ی دوستانه (clique) می‌ره. به گفته‌ش جایی که هیچ قانونی نوشته نشده، آدم‌ها بر اساس اینکه کی رو دوست دارن گروه می‌شن و تصمیم‌ها تو چت‌های خصوصی گرفته میشه. ریشه‌ش رو هم تو دوره‌ی استخدام انبوه می‌بینه: آگهی‌های UXR از شاخص ۱۰۰ تو سه‌ماهه‌ی اول ۲۰۱۸ به ۵۶۶ تو سه‌ماهه‌ی اول ۲۰۲۲ رسید و بعد از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳، ۷۳ درصد افت کرد.
خیلی‌ها فقط یه روش (معمولاً کیفی) بلدن و عنوان‌ها بیشتر بر اساس زمان ورود داده شده. راه‌حلش اینه که تصمیم‌ها با دلیل نوشته‌شده تو کانال تیم گرفته بشن، استخدام و ترفیع با یه معیار نوشته‌شده باشه، و محقق کیفی و کمّی روی یه پروژه با هم کار کنن تا روش همدیگه رو یاد بگیرن.
نویسنده معتقده خود محقق‌ها هم از تنها کار کردن راضی‌ان، چون کسی کارشون رو چک نمی‌کنه، و سیستم ارزیابی هم کمک به همکار رو پاداش نمی‌ده. پیشنهادش یه جلسه‌ی نقد هفتگی هست، مثل code review برنامه‌نویس‌ها، که بیشتر روی طرح تحقیق قبل از اجرا باشه، نه گزارش تموم‌شده. هیچ‌کس، حتی محقق ارشد یا مدیر، از این بررسی معاف نیست. هر سه‌ماه هم یه retro: کدوم تحقیق‌ها واقعاً یه تصمیم رو عوض کردن و کدوم‌ها نه. گزارش به مدیریت هم باید بر اساس تصمیم‌ها باشه، نه لیست تحقیق‌های هر نفر.
پیشنهاد بعدی یه حافظه‌ی مشترک هست که نویسنده اسمش رو Frame گذاشته: مدل شرکت از کاربرهاش، به‌صورت ادعاهای ساده با شواهد و تاریخ آخرین بررسی، که یه نفر مسئول به‌روز نگه داشتنشه. چهار ویژگی داره: پوشش، تازگی، میزان اطمینان و مالکیت.
بعد می‌گه تیم‌ها مثل دستگاه فروش خودکار شدن؛ PM درخواست می‌ده و تحقیق تحویل می‌گیره. باید قانون نوشته‌شده باشه که کی تصمیم می‌گیره چی تحقیق بشه و چه وقت میشه با دلیل «نه» گفت. اگه هیچ نتیجه‌ای نظر PM رو عوض نمی‌کنه، اصلاً تحقیقی لازم نیست.
چون PMها با ابزارهای مصاحبه‌ی AI خودشون تحقیق می‌کنن، تیم باید یه استاندارد شواهد برای همه، از جمله استفاده‌ی خودش از AI، منتشر کنه: هر یافته برچسب بخوره که چی دیده شده، با چند نفر و با چه اطمینانی. شش مصاحبه برای یه تصمیم برگشت‌پذیر کافیه، ولی برای یه فصل کار مهندسی نه. پیشنهادهای آخر هم برنامه‌ریزی مشترک هر سه‌ماه با data science و market research، و گزارش همه‌ی مدیرهای تحقیق به یه رئیس تحقیق واحد هست. نویسنده می‌گه بیشتر این کارها نه نیروی جدید می‌خواد نه ابزار جدید؛ فقط آدم‌هایی که ناراحتی رو تحمل کنن.
نکات کلیدی:
- آگهی‌های شغلی UXR از شاخص ۱۰۰ (۲۰۱۸) به ۵۶۶ (۲۰۲۲) رسید و بعد ۷۳ درصد افت کرد
- آزمون ساده: آخرین ده تحقیق تیم رو ببین و بشمر چندتاش قبل از ذی‌نفع‌ها رو یه محقق دیگه خونده
- نقد هفتگی باید بیشتر روی طرح تحقیق قبل از اجرا باشه، چون بعدش فقط اسلایدها عوض می‌شن
- Frame چهار ویژگی داره: پوشش، تازگی، میزان اطمینان و مالکیت
- معیار کافی بودن شواهد: قدرتش باید با هزینه‌ی اشتباه بودن تصمیم جور باشه
- از ده تعهد، فقط دوتا اقدام مدیریت لازم داره: رئیس تحقیق واحد و معیارهای ترفیع
