‏چیزهایی که درباره‌ی ایندکس‌های دیتابیس نمی‌دونستی

این مقاله ایندکس‌های دیتابیس رو با یه مثالِ ساده، یه جدول پوکمون، توضیح می‌ده. ایندکس شبیه فهرستِ تهِ کتابِ درسیته: یه لیست مرتب که سریع توش می‌گردی. بدون ایندکس، پیداکردن «پیکاچو» یعنی دیتابیس باید همه‌ی ردیف‌ها رو یکی‌یکی بخونه و ستون name هرکدوم رو چک کنه؛ به این می‌گن full table scan و روی ده میلیون ردیف فاجعه‌ست. Postgres ایندکس رو زیر کاپوت به‌صورت B-tree ذخیره می‌کنه، اما ایده همون کتابه: داده‌ی مرتب که سریع قابل‌جست‌وجوئه.

اما وسوسه نشو که روی همه‌چی ایندکس بزنی، چون ایندکس هزینه داره. با هر ایندکس، هر INSERT، UPDATE یا DELETE باید ایندکس رو هم به‌روز کنه، و اگه چند ایندکس داری این هزینه ضرب می‌شه. ایندکس‌ها داده‌ی واقعی‌ان و باید روی دیسک ذخیره و توی حافظه کشیده بشن؛ یه جدول با هشت ایندکس، نُه چیز رو باید توی کش گرم نگه داره نه یکی. حتی query planner هم با ایندکس‌های بیشتر گزینه‌های بیشتری رو می‌سنجه و زمانِ برنامه‌ریزی بالا می‌ره.