طراحهای محصول دروغ میگن
هوش مصنوعیخلاصهٔ کاملتر
«طراحهای محصول دروغگو هستن» عنوان تندیه که کارلوس پرنت برای یادداشتش انتخاب کرده، ولی خودش توضیح میده منظورش کلاهبرداری عمدی نیست — به نظر او ماجرا بدتره: طراحها کمکم تعریف «طراحی کردن» رو عوض کردن و آخرش خودشون هم باورش کردن. تا جایی که امروز طراحهایی هستن که هفتهها و گاهی ماهها همون کاری رو که در تئوری براش استخدام شدن، انجام نمیدن.
نویسنده میگه ما قانع شدیم طراحی یعنی برگزاری ورکشاپ، همراستا کردن ذینفعها، دیسکاوری، ساختن فریمورک، کشیدن نقشهٔ تجربه، تعریف فرایند و آماده کردن دک استراتژی. تأکید میکنه که خود این ابزارها بیارزش نیستن و بارها ازشون استفاده کرده؛ مشکل اینه که از وسیله بودن دراومدن و خودشون تبدیل به هدف شدن.
به تعبیر او، کمکم طراحی تحسین شد که دیگه فیگما باز نمیکنه: هر چی از محصول دورتر و به «استراتژی» نزدیکتر، سنیورتر به نظر میرسیدی. کرفت (craft) — وسواس روی یه اینتراکشن، یه انیمیشن، یه سلسلهمراتب بصری — شد کار جونیورها. نویسنده میگه این وضعیت تو هیچ حرفهٔ دیگهای عادی نیست؛ معمار یا سرآشپزی رو تصور کن که به طراحی نکردن ساختمون یا آشپزی نکردن افتخار کنه.
نتیجهاش به روایت مقاله این بوده: رابطهایی که هر روز بیروحتر شدن، دیزاینسیستمهای غولپیکری که نگهداریشون از خود محصول گرونتر درمیاد، کامپوننتهای انتزاعی که کسی تو کار روزمره ازشون سر درنمیاره، و بحثهای بیپایان سر اینکه کدوم توکن رو باید استفاده کرد. شرکتها هم بعد از میلیونها هزینه پرسیدن محصولمون واقعاً بهتر شده؟ و جواب صادقانه معمولاً «نه» بوده.
بعد نوبت هوش مصنوعی رسید. نویسنده معتقده خیلی از طراحها بهجای اینکه اون فرصتی رو که سالها میخواستن توش ببینن، ترسیدن و دوباره پشت همون روایت قدیمی سنگر گرفتن: که ارزش واقعی طراح تو استراتژی و تفکر انتقادیه. به نظر او هوش مصنوعی نیومده ثابت کنه استراتژی بیاهمیته؛ اومده نشون بده استراتژی بهتنهایی هیچوقت کافی نبوده.
چون وقتی مدل تو چند دقیقه یه رابط قابلقبول، کد کارآمد و پروتوتایپ تحویل میده، سؤال دیگه این نیست که چقدر متدولوژی دیسکاوری بلدی؛ سؤال ناراحتکنندهتر اینه: میتونی چیزی بسازی که مدل نمیساخت؟ نویسنده میگه دقیقاً همینجاست که طراحی واقعی برمیگرده — بو کشیدن فرصتی که کسی ندیده، وسواس روی جزئیات، و ساختن چیزی که اونقدر خوب کار کنه که کاربر اصلاً بهش فکر نکنه.
طنز ماجرا به روایت او اینه که هوش مصنوعی داره ارزش رو دقیقاً به همون چیزی برمیگردونه که خیلیها سالها کنارش گذاشته بودن. ساختن دیگه بهانه نیست: وابستگی به مهندسی کمتر از همیشهست و ایتریت کردن کسری از دو سال پیش خرج برمیداره. با این حال به گفتهٔ او نصف این حرفه هنوز دنبال متدولوژی بعدیه تا شغلش رو توجیه کنه. جملهٔ آخر مقاله تلخه: شاید ترس بزرگ بعضی طراحها این نیست که هوش مصنوعی بهتر از اونها طراحی کنه، اینه که بفهمن خودشون بلد نیستن.
نکات کلیدی:
- به گفتهٔ نویسنده، فرایند و ورکشاپ از وسیله به هدف تبدیل شدن
- دور شدن از محصول بهاشتباه نشانهٔ ارشدیت گرفته شد و کرفت کار جونیورها شد
- هزینهٔ سنگین تیمهای دیزاین لزوماً محصول بهتری نساخت
- هوش مصنوعی استراتژی رو بیاهمیت نکرده، ناکافی بودنش رو نشون داده
- ملاک تازه: ساختن چیزی که مدل خودش نمیساخت — سلیقه، جزئیات و تجربهٔ واقعی
