پلنمود دیگه به درد نمیخوره
خلاصهٔ کاملتر
نویسنده میگه اوایل امسال اونقدر مطمئن بوده که planning (یعنی نقشهکشی قبل از کدزدن) داره مهمترین بخش ساختن نرمافزار با AI میشه، که یه اپ دسکتاپ کدنویسی به اسم Nuanced رو دقیقاً حول همین ایده ساخته و لانچ کرده. حالا تو این پست اعتراف میکنه که اون رویکرد شکست خورد، و همین شکست بهش نشون داد که plan mode ها به طور کلی دیگه اونقدرها مفید نیستن.
به گفتهٔ نویسنده، plan mode تا الان دوتا کار میکرده: یکی اینکه دستورها رو اونقدر دقیق میکرده که ایجنت درست بفهمه چی میخوایم، یکی اینکه به خود آدم کمک میکرده بفهمه داره چی میسازه. کار اول داره سریع بیمعنی میشه، چون مدلها تو گشتن توی کدبیسهای بزرگ و حدسهای منطقی خیلی بهتر شدن؛ هر تصمیمی که مدل خودش درست بگیره، یه تصمیم کمتره که باید جلوی آدم گذاشته بشه.
برای شکست محصولش چند دلیل میشمره. اول اینکه planning رو با plan یکی گرفته بودن: کاربرها برای فکر کردن وقت میذاشتن، ولی به اون سند بزرگ و ساختاریافته تقریباً هیچ علاقهای نشون نمیدادن. دوم اینکه اسپکها خودشون AI-generated بودن و به قول نویسنده چشم آدم موقع خوندنشون لیز میخورد. حتی یه قابلیت Spec Tour ساختن که خواننده رو تو بخشهای مهم بگردونه، ولی این فقط یه لایهٔ متن بیشتر روی صفحه اضافه کرد.
دلیل مهمتر این بود که فرایند رو تیکهتیکه کرده بودن: چت، رفع ابهام، تولید اسپک، بازبینی، تأیید، بعد پیادهسازی. نویسنده میگه فکر کردن واقعی این شکلی نیست؛ آدم یه تیکه از مسئله رو میفهمه، یه چیزی رو امتحان میکنه، همون امتحان یه چیز تازه یادش میده و نظرشو عوض میکنه. اینترفیس اونها کاربر رو مجبور میکرد زودتر از موعد «فکر کردنش رو تموم کنه» تا بتونه شروع کنه، و برگشتن به چتِ اول حس عقبگرد میداد.
جایگزینی که به گفتهٔ نویسنده الان تو ابزارهایی مثل Codex داره شکل میگیره یه حلقهست: بفهم، انجام بده، نتیجه رو نگاه کن، شفاف کن، اصلاح کن، دوباره انجام بده. هنوز کلی برنامهریزی توی این حلقه اتفاق میافته، فقط لازم نیست به شکل سندی به اسم «نقشه» دربیاد. نویسنده میگه بزرگترین اشتباهش این بود که plan رو تبدیل به یه artifact کرد، به جای اینکه فرایندی برای فهم بهتر آدم طراحی کنه. مسئلهٔ اصلی هم هنوز باز مونده: وقتی به جای پنج ایجنت، صدها ایجنت همزمان دارن یه سیستم رو عوض میکنن، آدم چطور بفهمه چه خبره؟
نکات کلیدی:
- Nuanced یه اپ دسکتاپ کدنویسی بود که کامل حول plan mode ساخته شد و رویکرد برنامهریزیش شکست خورد.
- plan mode دو کارکرد داشت: دستور دقیق برای ایجنت، و فهم انسانی از سیستم؛ اولی با بهتر شدن مدلها داره منسوخ میشه.
- کاربرهای اولیه تقریباً هیچ تمایلی به خوندن اسپکهای بلندِ AI-generated نشون ندادن.
- تفکیک plan mode از build mode کاربر رو مجبور میکرد از قبل تصمیم بگیره که تسک ارزش نقشه داره یا نه، و همین بار ذهنی اضافه میساخت.
- حلقهٔ جدید «بفهم، انجام بده، بررسی کن، اصلاح کن» جای زنجیرهٔ خطی «نقشه، تأیید، اجرا» رو گرفته.




