‏سازگاری حداقلی: چه چیزی باید یکسان باشه و چه چیزی نباشه؟

وقتی یه سازمان رشد می‌کنه، یه سوال مهم پیش میاد: چی باید برای همه تیم‌ها یکسان باشه؟ خیلی زیاد استانداردسازی کنی، تیم‌ها خلاقیت و انعطافشون رو از دست می‌دن و شروع می‌کنن به «پر کردن فرم‌ها بدون معنا». خیلی کم هم که باشه، هماهنگی بین تیم‌ها سخت می‌شه و هزینه‌های ترجمه و تفسیر بالا می‌ره. جان کاتلر این مفهوم رو سازگاری حداقلی (Minimally Viable Consistency) می‌نامه.

کاتلر سه نوع مختلف از سازگاری معرفی می‌کنه که هر کدوم کار متفاوتی انجام می‌دن. سازگاری تیز (Sharp Consistency) یعنی یه قانون خیلی مشخص و بی‌استثنا — مثلاً هر تیم باید اهداف و معیارهای کلیدی‌اش رو هر هفته در همون قالب ثابت گزارش بده. شدت این قانون خودش یه پیام داره: پاسخگویی به نتایج مهمه.