‏پایان کد ریویو؟ درس بزرگی که از کامپایلر فراموش کردیم

وقتی کد کامپایل می‌کنی، هیچ‌کس به خروجی باینری نگاه نمی‌کنه. نه به خاطر اعتماد کورکورانه، بلکه چون یه ساختار کامل دور این فرایند ساختیم: تست‌های رفتاری، سیستم‌های نوع (type system)، فازینگ، و ابزارهای تأیید رسمی. ما به فرایند اعتماد می‌کنیم، نه به آرتیفکت. این مقاله استدلال می‌کنه که دقیقاً همین ساختار برای خروجی ایجنت‌های هوش مصنوعی وجود نداره — و این، نه حجم بالای کد، ریشه‌ی اصلی نگرانی مهندساست.

مثال مایکل نوواتی که در یک روز ۴۱۷ PR زد نشون می‌ده که کد ریویو انسانی از نظر حجمی غیرممکن شده. ولی نویسنده می‌گه این فقط یه علامت است، نه مشکل اصلی. مشکل اینه که هنوز با خروجی ایجنت مثل خروجی یه جونیور دولوپر رفتار می‌کنیم — چیزی که باید یه انسان قبل از ریلیز نگاهش کنه. این رویکرد وقتی حجم کد انفجاری می‌شه، دیگه کار نمی‌کنه.