‏وقتی هشت ایجنت یک کامپوننت می‌سازن

نویسنده می‌گه کامپوننت Menu رو عمداً انتخاب کرده، چون یکی از سخت‌ترین کامپوننت‌های دیزاین‌سیستم اینتویته: زیرمنوهای تودرتو که بیرون از درخت DOM والد رندر می‌شن، پنج مدل انتخاب با نقش‌های ARIA و قرارداد کیبورد متفاوت، و کلیدهای جهت‌دار که رفتارشون بسته به اینکه کجای درخت منو باشی فرق می‌کنه. به گفته‌ی خودش، اگه ایجنت‌ها از پس این بربیان، تقریباً هر چیزی تو یه دیزاین‌سیستم شدنیه.

ساختن دستی‌اش با کمک مدل حدود ۱۵ تا ۲۰ ساعت و ۴۰ کامیت طول کشیده. بعدش نویسنده یه خط‌لوله‌ی ایجنتی ساخته که همون کیفیت رو تقریباً در یک ساعت بازتولید می‌کنه: سه فاز Understand، Build و Verify و هشت ایجنت که هیچ‌کدوم کل تصویر رو نمی‌بینن. Design Analyst از فیگما فایل brief.md رو درمیاره، Library Researcher قوانین وابستگی‌ها رو تو component-rules.md می‌نویسه و Component Architect معماری و API کامپوننت رو مشخص می‌کنه.

تلاش اول برای خودکارسازی کامل به سقف خورد. نویسنده می‌گه مشکل توانایی ایجنت‌ها نبود، فاصله‌ی «درست» با «عالی» بود: خط‌لوله می‌تونست قانون رو دنبال کنه ولی نمی‌تونست سؤال کنه. برای همین سیستم رو دوباره طراحی کرده تا به‌جای حذف آدم، برای قضاوت آدم فضای ساختاریافته بسازه؛ مثل همون دروازه‌ی گفت‌وگویی که معمار قبل از شروع کدنویسی برای مسائل blocking باز می‌کنه.

بزرگ‌ترین درسِ نسخه‌ی دستی هم این بود که ایجنت همون شکاف‌های دانشی رو داره که خودت داری. حدود ۳۰۰ خط ناوبری کیبورد دستی نوشته شده بود، درحالی‌که @floating-ui/react همون رو با هوک‌های آماده می‌ده: useListNavigation برای کلیدهای جهت‌دار، useTypeahead برای جست‌وجوی حرفی و useDismiss برای Escape و کلیک بیرون. Library Researcher دقیقاً برای پر کردن همین شکاف ساخته شد.

شکست شاخصِ خط‌لوله هم ۲۷ توکن جعلی بود: ایجنت فرض کرده بود توکن‌های اینتویت پیشوند --ids-* دارن، ولی همچین پیشوندی اصلاً وجود نداره؛ همه‌ی مقدارها به هیچی resolve شدن و کامپوننت کاملاً بدون استایل رندر شد. شکل درستش پیشوندهای ساده‌ست:

.menu-container {
  background: var(--color-background-container-overlay);
  border-radius: var(--radius-container-overlay);
  padding: var(--space-component-stack-padding-xx-small);
  box-shadow: var(--shadow-overlay);
}

نکات کلیدی:

• ایجنت‌ها از راه سندهای ساختاریافته با هم حرف می‌زنن، نه پیام؛ چون هرکدوم تو کانتکست جدا اجرا می‌شن.
• خطاها سه دسته شدن: ۱۸ مورد با یک قانون برای همیشه حل می‌شه، ۹ مورد ابزار بهتر می‌خواد و ۶ مورد ذاتاً قضاوت آدم لازم داره.
• هر ایجنتی که حلقه می‌زنه بودجه‌ی تکرار داره؛ بازبین بصری پنج بار، ممیز دسترس‌پذیری سه بار.
• اعتبارسنج‌ها با کانتکست تازه کار می‌کنن تا چشمِ عادت‌کرده چیزی رو از قلم ننداره.
• نویسنده اسم این حلقه رو «vibe RLHF» گذاشته: بازخورد آدم به‌جای وزن‌های مدل، تو قانون‌ها و کانتکست می‌شینه.