‏برنچ‌گرفتن از دیتابیس؛ هر توسعه‌دهنده دیتابیس خودش رو داره

این مقاله‌ی Databricks با یه نکته‌ی تاریخی شروع می‌کنه: متدولوژیِ Evolutionary Database Design بیست سال پیش روشن شد — هفت اصل، کاتالوگ بیش از ۷۰ refactoring نام‌دار، و مکانیک گذار، همه مستند و آموزش‌داده‌شده. این روش در ۲۰۱۰ با کتاب Continuous Delivery به CI/CD رسید و migrationها به آرتیفکت‌های درجه‌یک خط‌لوله تبدیل شدن. ولی یه چیز حل نشد: ایزولاسیون per-pipeline. اصل چهارم یعنی «هر کس یه نمونه‌ی دیتابیس خودش رو داره» روی بیشتر تیم‌ها آرزو موند، چون دیتابیسِ واقعیِ شبیه‌تولید برای هر توسعه‌دهنده هزینه و وقت و چرخه‌ی DBA می‌خواد. لایه‌ی جبرانی‌ای که شکل گرفت (mock، استیجینگ مشترک، دیتابیس درون‌حافظه، صف تیکت DBA) به‌جای انتخاب آگاهانه، عملاً تبدیل به متدولوژی پیش‌فرض شد.

حالا در ۲۰۲۶، برنچ‌گرفتن copy-on-write به Databricks Lakebase اومده: یه برنچِ یک‌ثانیه‌ای و بدون مصرف فضا هنگام ساخت از یه دیتابیس تولیدیِ ترابایتی، که یه عملیات O(1) شده. همون قیدی که اصل چهارم رو آرزو نگه داشته بود، برداشته شده.