‏راهنمای حرفه‌ای‌شدن با Claude Code

نویسنده می‌گه فاصلهٔ کسی که گاهی از Claude Code استفاده می‌کنه با کسی که روزانه باهاش کار می‌کنه خیلی زیاده. اولی مثل یه اتوکامپلیت باهوش ازش استفاده می‌کنه و دومی مثل یه ایجنت برنامه‌پذیر با حافظه و دستور اختصاصی. مهم‌ترین اصلی که از Boris Cherny و تیم Anthropic نقل می‌کنه اینه که به مدل یه راه بدی تا خودش کارش رو verify کنه، یعنی یه تست یا چک که خودش اجرا کنه و بفهمه درست درومده یا نه. به گفتهٔ Boris همین یه کار به تنهایی کیفیت خروجی رو دو تا سه برابر می‌کنه.

جریان کار پیشنهادی‌ش سه مرحله‌ست: اول کاوش، بعد نقشه، بعد کد. با دو بار زدن Shift+Tab می‌ری تو plan mode که حالت فقط‌خواندنیه و مدل توش فقط فایل‌ها رو می‌خونه، و با Ctrl+G نقشه رو تو ادیتور خودت باز می‌کنی و قبل از اینکه کد بشه اصلاحش می‌کنی. نویسنده می‌گه به جای توصیف کردن، مستقیم به فایل ارجاع بده، مثل @src/auth/login.py. Cat Wu از تیم Claude Code هم می‌گه با مدل مثل مهندسی رفتار کن که کار رو بهش می‌سپری، نه مثل کسی که خط‌به‌خط هدایتش می‌کنی.

پوشهٔ .claude رو یه سیستم پیکربندی لایه‌لایه معرفی می‌کنه، نه فقط یه فایل. اسکوپ پروژه داخل ریپو می‌شینه و کامیت می‌شه تا کل تیم ازش استفاده کنه، اسکوپ گلوبال تو ~/.claude/ می‌مونه و رو همهٔ پروژه‌ها اعمال می‌شه؛ فایل‌های پروژه‌ای کار پروژه رو شرح می‌دن و فایل‌های گلوبال خود تو رو. تو مونوریپو فایل‌های CLAUDE.md روی هم cascade می‌شن و هم فایل ریشه هم فایل سرویس لود می‌شه. rules/*.md هم با یه glob به مسیر خاصی گره می‌خوره تا راهنمای مایگریشن هر جلسه رو سنگین نکنه.

دربارهٔ خود CLAUDE.md دو تا حرف Boris رو برجسته می‌کنه: کوتاه نگهش دار و برای هر خط بپرس حذفش باعث اشتباه مدل می‌شه یا نه، و بذار مدل قانون‌های خودش رو بنویسه. هر وقت مدل اشتباه کرد آخر پرامپت ازش بخواه قانونش رو به همون فایل اضافه کنه؛ Boris اسم این عادت رو گذاشته Compounding Engineering. فایل واقعی تیم Claude Code فقط دستورهای بیلد و تست و لینت و ترتیب اجراشونه، بدون هیچ سلیقهٔ استایلی. CLAUDE.local.md هم همون‌جوری لود می‌شه ولی گیت‌ایگنوره و جای یادداشت‌های شخصیه.

Skills هم یه واحد تخصص قابل‌استفادهٔ دوباره‌ست: یه پوشه زیر .claude/skills// با فایل SKILL.md، که اسم پوشه همون اسم اسلش‌کامند می‌شه. سه چیز قدرتمندش می‌کنه؛ progressive disclosure یعنی اول جلسه فقط توضیح کوتاه فرانت‌متر لود می‌شه (حدود ۱۰۰ توکن برای هرکدوم)، اسکیل پوشه‌ست نه فایل، پس می‌تونی تمپلیت و اسکریپت کنارش بذاری، و خط‌هایی که با ! شروع می‌شن موقع صدا زدن دستور رو اجرا می‌کنن و خروجی‌شو تزریق می‌کنن. فرانت‌متر چند کلید کاربردی داره:

---
name: my-skill
description: When to use this skill
disable-model-invocation: true # only runs when user explicitly types /my-skill
allowed-tools: Read, Grep, Bash
agent: read-only
---

disable-model-invocation: true برای اسکیل‌هایی خوبه که عارضهٔ جانبی دارن، مثلاً یه /ship که فقط وقتی خودت تایپش کردی باید دیپلوی کنه. ساب‌ایجنت‌ها هم فایل مارک‌داون زیر .claude/agents/ هستن که تو کانتکست جدا و با دسترسی ابزاری خودشون اجرا می‌شن و آخرش فقط یه خلاصه برمی‌گردونن، پس می‌تونن پنجاه تا فایل بخونن بدون اینکه جلسهٔ اصلی‌ت پر بشه. نویسنده چند مجموعهٔ آمادهٔ محبوب هم معرفی می‌کنه، از /tdd و /diagnose گرفته تا اسکیل‌های رسمی Anthropic مثل /code-review و /batch.

نکات کلیدی:

• به گفتهٔ Boris Cherny، دادن یه راه به مدل برای verify کردن کار خودش، کیفیت خروجی رو دو تا سه برابر می‌کنه
• plan mode با دو بار زدن Shift+Tab باز می‌شه و با Ctrl+G می‌شه نقشه رو تو ادیتور ویرایش کرد
• تو مونوریپو فایل‌های CLAUDE.md روی هم cascade می‌شن: هم فایل ریشه هم فایل سرویس لود می‌شه
• rules/*.md با glob به مسیر خاصی گره می‌خوره و CLAUDE.local.md گیت‌ایگنور می‌مونه
• تو Skills اول جلسه فقط توضیح فرانت‌متر لود می‌شه، حدود ۱۰۰ توکن برای هر اسکیل
• برای اسکیل‌هایی که عارضهٔ جانبی دارن disable-model-invocation: true بذار