برینکو: هدبند بهجای جراحی مغز
خلاصهٔ کاملتر
به گزارش CNBC که این مقاله بهش استناد میکنه، برینکو (BrainCo) مستقر در هانگژو عمداً وارد رقابت پرسروصدای رابطهای مغز و کامپیوتر جراحیمحور نشده. محصولاتش مغز رو از بیرون جمجمه میخونن: هدبند و کلاههایی که سیگنال الکتریکی رو از روی پوست سر میگیرن، بدون هیچ اتاق عملی. این شرکت که سال ۲۰۱۵ و از دل Harvard Innovation Labs بیرون اومده، یکی از «شش اژدهای کوچک» هانگژوئه.
ملموسترین بخش کارش سمت درمانیه. دستهای بیونیک برینکو که تأییدیهٔ FDA آمریکا رو دارن، سیگنالهای عصبی و عضلانی فرد قطععضو رو میخونن و حرکتی که کاربر تو ذهنش قصد کرده به حرکت انگشتها تبدیل میشه. از همینجا خط محصول به سمت بازار مصرفی میره؛ مثلاً یه کمکخواب که با پالسهای الکتریکی کمشدت سراغ انتقالدهندههای عصبی مرتبط با کاهش استرس میره. استراتژی هم دقیقاً همینه: اول اثبات فناوری تو پزشکی، بعد بردن همون سنسورها به وسایل روزمره.
نویسنده تفاوت این مسیر با نورالینک رو پررنگ میکنه: شرکت ایلان ماسک الکترود رو مستقیم داخل بافت مغز کار میذاره؛ سیگنال بهمراتب قویتر با ریسک بهمراتب بالاتر. کاشتنیها هم دیگه میدون تکاسبه نیستن و شرکتهایی مثل Paradromics و Science Corp وارد فاز انسانی شدن. چین هر دو مسیر رو همزمان میره و اولین کاشتنی مغزی تجاری دنیا رو تأیید کرده، ولی هنوز حدود ۸۲٪ بازار داخلی BCIاش دست دستگاههای غیرتهاجمیه.
پول هم شکل متفاوتی داره. به گفتهٔ نویسنده، نوروتک آمریکا عمدتاً با سرمایهٔ میلیاردرها میچرخه، در حالی که پشت نسخهٔ چینی هفت وزارتخانه و یه برنامهٔ ملی BCI با هدف دستاوردهای کلیدی تا ۲۰۲۷ ایستاده. برینکو هم متناسب با همین فضا حدود ۲ میلیارد یوان (نزدیک ۲۸۰ میلیون دلار) جذب کرده که IDG Capital یکی از رهبرهای دورش بوده، و بهصورت محرمانه برای عرضهٔ سهام در هنگکنگ درخواست داده.
بخش نگرانکننده جای دیگهایه. پوشیدنیها ریسک پزشکی رو کم میکنن ولی یه ریسک تازه میسازن: کاشتنی مغزی رو نمیشه سرسری تو یه کلاس درس اجرا کرد، اما هدبند رو کاملاً میشه. سال ۲۰۱۹ هدبندهای Focus همین شرکت روی سر دانشآموزهای یه مدرسهٔ ابتدایی در ژهجیانگ، میزان تمرکز بچهها رو برای معلمها نمره میدادن و واکنشها خیلی تند بود.
ادارهٔ آموزش محلی اون آزمایش رو متوقف کرد و برینکو گفت دستگاهها فقط تو قالب آزمایش مدرسهای و برای بهبود بازدهی یادگیری استفاده شدن و به هیچ مدرسهٔ دولتی فروخته نشدن. نویسنده میگه همین ماجرا سؤال اصلی رو زود روی میز گذاشت: دادهٔ عصبی بهشکل کمنظیری خصوصیه، و فناوریای که پوشیدنش راحتتره راحتتر هم میشه سمت آدمهایی نشونه رفت که خودشون انتخابش نکردن. چیز تازه اینه که دیگه جراح نقش دروازهبان رو نداره.
بعضیها تو این حوزه دنبال یه خط قرمز روشنن؛ مثلاً Inbrain، رقیب نورالینک، گفته هیچوقت کاشتنی مغزی رو فراتر از حوزهٔ سلامت نمیبره. به گفتهٔ نویسنده، یه شرکت پوشیدنیساز اصلاً نمیتونه چنین قولی بده، چون بازار مصرفی کل ماجراشه. این معاملهایه که برینکو کرده و برای یه کسبوکار هم منطقیه؛ اینکه برای بقیه هم منطقی باشه به قواعدی بستگی داره که هنوز بیشترشون وجود ندارن.
نکات کلیدی:
- برینکو رابط مغز و کامپیوتر غیرتهاجمی میسازه: هدبند و کلاهی که سیگنال رو از روی پوست سر میخونن
- دست بیونیکش تأییدیهٔ FDA داره و مسیرش از پزشکی به محصولات مصرفی میره
- حدود ۲ میلیارد یوان (نزدیک ۲۸۰ میلیون دلار) جذب کرده و بهصورت محرمانه برای عرضهٔ سهام در هنگکنگ اقدام کرده
- حدود ۸۲٪ بازار BCI چین هنوز دست دستگاههای غیرتهاجمیه و یه برنامهٔ ملی با افق ۲۰۲۷ پشتشه
- ماجرای هدبندهای Focus در مدارس ژهجیانگ نشون داد ریسک اصلی پوشیدنیها حریم خصوصی و اجباره، نه جراحی