‏پایپلاینی که بک‌لاگ گیت‌هاب رو خودش تموم می‌کنه

نویسنده می‌گه از اینکه بک‌لاگش رو دستی با Claude Code روی لپ‌تاپ پیاده کنه خسته شده بود، برای همین یه حلقه راه انداخته: سیستم خودش ایشو رو تریاژ می‌کنه، اگه زیادی بزرگ باشه می‌شکنتش، پیاده‌سازی می‌کنه، تست‌ها رو می‌گیره و PR باز می‌کنه. کاری که براش می‌مونه فقط مرج کردن از روی گوشیه. بعد از دو هفته کارکرد: ۲۷ مرج، ۱ شکست و میانگین ۱.۶۱ دلار برای هر ایشو. خودش هم تأکید می‌کنه دو هفته اثبات چیزی نیست و داره داده جمع می‌کنه.

کل هزینه ماهی حدود ۱۱۰ دلاره: ۱۰۰ دلار اشتراک Claude Max 5x برای تریاژ و پیاده‌سازی از طریق Claude Code CLI، ۹.۹۹ دلار یه VPS ساده (دو هسته، ۸ گیگ رم، اوبونتو) و گیت‌هاب رایگان. زیرساختش هم عمداً ساده‌ست: سه تا تایمر systemd، بدون Kubernetes، بدون فریم‌ورک ارکستریشن و بدون سرویس صف.

کل پیکربندی تو یه فایل جمع شده:

repo = "your-org/your-repo"
triage_model = "sonnet"
impl_model = "claude-opus-4-6"
verify_cmd = "uv run pytest"
max_retries = 3
protected_paths = ["autoloop/", "autoloop.toml"]

مسیر یه ایشو این‌طوریه: تو مرحلهٔ تریاژ (با Sonnet، حدود ۱۰ سنت) ایشو خونده و اعتبارسنجی می‌شه، استوری‌پوینت و اولویت می‌خوره و اگه بزرگ باشه به زیرایشوهایی با ترتیب وابستگی تقسیم می‌شه — اون‌قدر بازگشتی می‌شکنه تا هر تکه یه‌باره ساختنی باشه و PRـش اون‌قدر کوچیک باشه که بشه رو گوشی ریویو کرد. تو مرحلهٔ پیاده‌سازی (با Opus، حدود ۱.۵ دلار) بالاترین ایشوی آماده انتخاب می‌شه، برنچ ساخته می‌شه و بعد از تست و لینت، PR باز می‌شه.

یه گیت تأیید هم وسط کاره: اگه تست‌ها رد شن یا اصلاً فایل تستی اضافه نشده باشه، تا سه بار دوباره تلاش می‌کنه و خطاها رو به‌عنوان کانتکست به تلاش بعدی می‌ده. اگه بازم نشد، ایشو برچسب needs-human می‌گیره و سیستم می‌ره سراغ بعدی. نویسنده می‌گه مرج خودکار ممکن بوده ولی عمداً خودشو به‌عنوان دروازهٔ نهایی نگه داشته.

دو تا نمونهٔ شکست هم صادقانه تعریف می‌کنه. روز هشتم یه ایشوی تکراری سه بار تلاش شد، دیفی تولید نشد، وریفیکیشن رد شد و ایشو به آدم واگذار شد — که به نظر خودش نتیجهٔ درستی بود. روز دوازدهم یه ایشو به سه زیرایشو شکسته شد و دومی مسیر ایمپورتی رو که اولی ساخته بود شکوند؛ تعارض مرج رو تو ۴ دقیقه از روی گوشی و تو سشن ریموت Claude Code (تی‌ماکس روی VPS) درست کرده. الگوی کلی به گفتهٔ نویسنده اینه: هر وقت خراب می‌شه، تقصیر توضیح مبهم خودش بوده.

مهم‌ترین قید ایمنی اینه که سیستم نمی‌تونه خودشو تغییر بده. هر ایشویی که مسیرهای داخل protected_paths رو هدف بگیره، همون تریاژ می‌فرستدش سراغ آدم، و این چک هم موقع تریاژ و هم موقع پیاده‌سازی انجام می‌شه. جمله‌ای که خودش می‌سازه اینه: خودبهبودی بدون خودتغییری — محصول رو بهتر می‌کنه، ولی حق نداره فرایند رو دست بزنه.

محصولی که ساخته شده Patina ـه با ۷٬۲۰۰ خط پایتون، ۹٬۲۰۰ خط تست و ۳۱ ابزار MCP؛ از ۴۰ پول‌ریکوئست آخر، ۲۷ تاش کاملاً خودکار بوده. خود پایپلاین ۳٬۵۰۰ خطه و حالا به یه پکیج مستقل تبدیل شده. نویسنده می‌گه این الگو برای سازنده‌های تک‌نفره و تیم‌های کوچیک جواب می‌ده، ولی برای محیط‌های مقرراتی، کدبیس‌های چندتیمی و سرویس‌های مشتری‌محور با SLA هنوز مناسب نیست. درس اصلیش هم اینه که گلوگاه نه مدله نه زیرساخت، بلکه کیفیت نوشتن ایشوـه.

نکات کلیدی:

• دو هفته کارکرد: ۲۷ مرج، ۱ شکست، میانگین ۱.۶۱ دلار به‌ازای هر ایشو
• کل هزینه ماهی ۱۰۹.۹۹ دلار؛ سه تایمر systemd و بدون هیچ ارکستریشن پیچیده‌ای
• تریاژ با Sonnet و پیاده‌سازی با Opus، به‌همراه سه بار تلاش مجدد و برچسب needs-human
• protected_paths جلوی دست‌زدن سیستم به کد و کانفیگ خودشو می‌گیره
• از ۴۰ PR آخر پروژهٔ Patina، ۲۷ تا بدون دخالت انسان مرج شدن
• گلوگاه واقعی کیفیت شرح ایشوهاست، نه مدل یا زیرساخت