‏مشکل استراتژی AI تو، ابزار نیست؛ اعتماده

نویسنده شروع می‌کنه با این نکته که همه از «طرح‌های تحول AI» و ابزارهای جدید ذوق‌زده می‌شن، ولی حتی بهترین کارمندها با جادویی‌ترین ابزارها هم گیر می‌کنن اگه ساختار و فرهنگ سازمان عوض نشه. به گفتهٔ نویسنده، خیلی از شرکتا همین الان تکنولوژی لازم برای سریع‌تر شدن رو دارن؛ مانع اصلی، سیستم‌هاییه که طراحی شدن تا جلوی اتفاق افتادن کارها رو بگیرن.

نویسنده دو الگوی رایج رو نشون می‌ده. اول اینکه دسترسی به اطلاعات پشت عنوان‌های شغلی قفل می‌شه: شرکتا می‌گن ICهای پرتأثیر می‌خوان ولی اطلاعات لازم برای تأثیرگذاری رو پشت عنوان مدیریتی پنهان می‌کنن؛ مثلاً وقتی مدیر می‌شی، تازه وارد کانال Slackی می‌شی که قبلاً بهش دسترسی نداشتی. دوم اینکه فقط رؤسا حق تصمیم‌گیری دارن، پس همه‌چی به سمت آدمای خیلی مهم مسیریابی می‌شه و تصمیما کند و گرون می‌شن.