لوپ، گراف و هارنس: رمز کارخونه نرمافزاری با AI
خلاصهٔ کاملتر
نویسنده این مقاله، Ivo Kund، شش ماهه داره رو یه کارخونه نرمافزاری کار میکنه؛ یعنی یه سیستم که بهجای اینکه خودش کد بزنه، کار رو بین دهها ایجنت AI پخش میکنه. تو یکی از اجراهاش، ۷ تسک با ۹۰ هزار خط تغییر، در ۱۵ ساعت و با ۹۱ ایجنت جدا انجام شده، در حالی که خودش فقط دو بار دخالت کرده: یه بار برای شروع و یه بار برای تایید نهایی قبل از دیپلوی. کل سیستم از دو تا لوپ ساخته شده: یکی برای تبدیل ایده به اسپک، یکی برای تبدیل اسپک به کد و شیپ کردنش.
نویسنده چهار اصل رو پایه کارش میدونه. اول اینکه باید دقیق مشخص کنی کجا میخوای انسان وارد بشه؛ محدودیت واقعی، ظرفیت آدم برای چک کردن خروجیه، نه ظرفیت ایجنتها برای تولید کار. دوم اینه که خودش هیچوقت مستقیم کد رو دستی درست نمیکنه؛ وقتی از خروجی راضی نیست، دستورالعملهای ایجنت (مثلاً فایل agents.md) رو اصلاح میکنه و دوباره اجرا میده، نه اینکه خودش پچش کنه.
اصل سوم میگه هرچی یه مشکل رو زودتر پیدا کنی، هزینهش کمتره؛ برای همین بیشتر تلاش نویسنده رو مرحله اعتبارسنجی پلنه، نه تست بعد از ساخت. اصل چهارم اینه که هر جا میشه یه قانون رو با کد و اسکریپت قطعی چک کرد، بهجای توضیح تو پرامپت، باید تبدیلش کرد به یه چک خودکار مثل لینتر یا تست؛ چون هم مدل کمتر خطا میکنه، هم دیگه لازم نیست پرامپت طولانی بخونه.
تو لوپ دوم، برای هر تسک یه worktree جدا (یعنی یه نسخه مستقل از کد و دیتابیس) ساخته میشه، یه ایجنت کد میزنه و PR باز میکنه، یه ایجنت دیگه هم کد و هم عملکرد واقعی رو تست میکنه و اگه ایراد داشت برش میگردونه. تعداد تسکهای موازی رو به ۵ تا محدود کرده، چون بیشتر از این، تستهای مرورگر رم لپتاپش رو پر میکنه و باعث تایماوت میشه. بعد از دیپلوی، یه ایجنت تستهای نهایی رو رو محیط واقعی اجرا میکنه و هر مشکلی پیدا بشه، مستقیم برمیگرده تو لوپ برنامهریزی برای دور بعد.
نکات کلیدی:
- یکی از اجراها: ۷ تسک، ۹۰ هزار خط تغییر، ۱۵ ساعت کار، ۹۱ ایجنت، فقط ۲ بار دخالت انسانی
- لوپ برنامهریزی بهطور میانگین ۱ میلیون توکن بهازای هر تسک مصرف میکنه، لوپ اجرا حدود نصف این مقدار
- تعداد تسکهای موازی به ۵ تا محدود شده، بهخاطر محدودیت رم لپتاپ برای تستهای مرورگری
- اصل اصلی نویسنده: وقتی خروجی بد بود، هارنس (دستورالعملها و اسکریپتها) رو اصلاح کن، نه خروجی رو




