‏بازبینی کد، بااهرم‌ترین مهارت مهندسی در عصر ایجنت

ادی عثمانی می‌گه بیشتر از همیشه به مهندسی ایجنتی خوش‌بینه؛ ایجنت‌ها واقعاً خوب شدن و هر ماه بهتر می‌شن. ولی حرف اصلیش اینه که کار جالب جابه‌جا شده. بازبینی کد قبلاً به‌خاطر یه تصادف خوشحال‌کننده در سرعت نسبی کار می‌کرد: یه مهندس ارشد سریع‌تر از یه جونیور که کد می‌نوشت می‌تونست بخونه، پس بازبینی پابه‌پا می‌رفت و تیم به‌عنوان یه اثر جانبی می‌فهمید سیستم چطور کنار هم می‌شینه. اون واقعیت دیگه برقرار نیست: یه ایجنت هزار خط کدِ اغلب تروتمیز رو سریع‌تر از خوندن یه پاراگراف تولید می‌کنه، ولی سرعت خوندن انسان عوض نشده. پس گلوگاه رفته پایین‌دست، به تنها مرحله‌ای که سریع‌تر نشد: مطمئن شدن یه انسان از درست بودن تغییر. به نظر نویسنده این باخت نیست، بلکه بااهرم‌ترین جاییه که الان می‌شه توش خوب بود.

نویسنده یه نکتهٔ خوش‌بینانه هم می‌ده: همون ابزارهایی که این همه کد اضافه تولید می‌کنن، بهترین چیز برای همگام موندن باهاشون هم هستن؛ خودش Claude Code یا Codex رو به یه دسته PR ورودی نشون می‌ده تا صف رو triage کنن. پس این استدلال ضدهوش‌مصنوعی نیست. تأکید می‌کنه تنها جوابی که با یه codebase واقعی جون سالم به در می‌بره اینه که «کاملاً بستگی داره تو کی هستی»: یه توسعه‌دهنده که یه پروژهٔ جانبی رو vibe-code می‌کنه و یه تیم که یه سیستم سازمانی ده‌ساله رو زنده نگه می‌داره، تقریباً هیچ محدودیت مشترکی ندارن.