‏توضیح کامیت رو خودت بنویس، نه AI

نویسنده تعریف می‌کنه که قبل از دوره AI برای تغییرهای مهم، توضیح کامیت (commit body، یعنی متن بلندی که زیر عنوان کامیت میاد) طولانی می‌نوشته و پنج تا ده دقیقه وقت روش می‌ذاشته. هدفش این بوده که هم «چی» عوض شده رو بگه و هم مهم‌تر از اون، «چرا». گاهی هم اول‌شخص می‌نوشته، مثل «این کارو کردم چون…» یا «تا وقتی که… این‌طوری نگهش می‌دارم».

به گفته نویسنده، این کار فقط نوشتن یه متن نبوده. موقع خلاصه کردن تغییرها، دوباره کد رو می‌خونده و تصمیم‌هاش رو بازبینی می‌کرده. بعضی وقتا همین باعث می‌شده یه راه‌حل بهتر پیدا کنه.

حالا تو دوره agentic coding (یعنی وقتی ایجنت AI خودش کد می‌نویسه و کامیت می‌کنه) مشکل از نظر نویسنده اینه: ایجنت همه زمینه رو نداره. خیلی از دلیل‌ها توی ابزارهای مدیریت پروژه، چت‌ها یا حتی گفت‌وگوهای حضوری پخش شده. وقتی AI «چرا» رو نمی‌دونه، یه دلیل از خودش می‌سازه. نویسنده اینو خطرناک می‌دونه، چون بعداً کسی که کامیت رو می‌خونه یه دلیل اشتباه تحویل می‌گیره.

راه‌حل ساده اینه که همه زمینه رو به ایجنت بدیم. ولی نویسنده می‌گه این فقط نصف مشکل رو حل می‌کنه. ایجنتی که زمینه داره یه توضیح قانع‌کننده می‌نویسه، ولی فقط خود برنامه‌نویس می‌تونه چک کنه که کد واقعاً همون کاری رو می‌کنه که توضیح ادعا می‌کنه. برای همین پیشنهادش اینه که پیام و توضیح کامیت رو خودت بنویسی.

نویسنده یه نکته دیگه هم داره: تصمیم‌های موقت با شرط خروج، مثل «تا وقتی که فلان کار انجام بشه». این شرط‌ها معمولاً جایی نوشته نمی‌شن چون بدیهی به نظر میان، پس AI نمی‌تونه از کد یا ابزارها حدسشون بزنه. نوشتن توضیح کامیت مجبورت می‌کنه این جمله رو کامل کنی، و خواننده بعدی می‌فهمه کی می‌شه اون تغییر رو برداشت. به قول نویسنده، اگه نتونی «چرا» رو توضیح بدی، داری چیزی منتشر می‌کنی که نمی‌فهمیش.

نکات کلیدی:

• توضیح کامیت باید «چرا»ی تغییر رو بگه، نه فقط «چی».
• ایجنت AI بدون زمینه کامل، دلیل تغییر رو از خودش می‌سازه.
• حتی با زمینه کامل، فقط برنامه‌نویس می‌تونه درستی ادعای توضیح رو با کد چک کنه.
• نوشتن توضیح کامیت به دست خود آدم یه جور مرور دوباره کد و تصمیم‌هاست.
• شرط خروج تصمیم‌های موقت معمولاً جایی ثبت نمی‌شه و AI نمی‌تونه حدسش بزنه.