دو قانون برای نوشتن با کمک LLM
هوش مصنوعیخلاصهٔ کاملتر
نویسنده میگه خوانندهها کلمههای LLM رو با دقت یک در تریلیون تشخیص میدن. هر چقدر هم روی متن کار کنی و آدمیزادیترش کنی، پاراگراف مدل برای خیلی از مخاطبها نوشته حساب نمیشه، خروجی حساب میشه. پس خبر بد اینه که باید خودت بنویسی. ولی به نظرش مدلها هنوز خیلی به درد میخورن، فقط باید مثل copyeditor ازشون استفاده کنی نه ghostwriter: اول متنت رو بنویس، بعد بدش به یه مدل خوب که ایرادهاشو دربیاره.
قانون اول اینه که حق نداری حتی یه کلمهای که مدل پیشنهاد داده رو استفاده کنی. استدلالش اینه که مدلهای فرانتیر تو انتخاب عبارتهای خوشآهنگ فوقالعادهان و انگار همه چیز رو مثل تیتر مجله مینویسن. تیتر چیز خوبیه، ولی به کسی که کل مقالهشو با دهها تیتر پر کرده شک میکنی. میگه این قانونو سفت بگیر، حتی وقتی عبارت مدل از مال خودت بهتر به نظر میرسه.
قانون دوم اینه که جلوی تشویق و تعریف مدل رو بگیری. هر متنی بدی دستش، جواب میده عالیه. در حالی که تو پیشنویس اول بیشتر پاراگرافها بدن، نظم موضوعی به هم ریختهست و دستکم ۷۵۰ کلمهی اضافه داری. خطرش اینه که روی غریزههای پیشنویس اول پافشاری کنی و اون بازنویسیهایی که لحن خودت رو میسازن هیچوقت انجام نشه. راهحل فعلی نویسنده اینه که تو پرامپت تشویق رو ممنوع کنه و به هر تعریفی مشکوک باشه.
به گفتهی نویسنده کاری که مدلها واقعاً توش خوبن، علامت زدن مشکلاته، چون برخلاف تو خسته نمیشن. زیادهروی تو جملهی مجهول، فعلهایی که به اسم تبدیل شدن و کنشِ جمله رو قایم کردن، تکرار یه عبارت یا یه انتخاب کلمه، و قیدهای اضافه مثل very و really و actually که مثل خاکاره روی کل متن پاشیده شده. معمولاً هم دو سه تا پاراگراف هست که فقط با جابهجا شدن، متن رو خیلی شفافتر میکنن.
روش سهمرحلهایش اینه: از مدل بخواه مشکلها رو پیدا کنه، خودت پاراگراف یا جمله رو بازنویسی کن، بعد نسخهی قدیم و جدید رو بده به مدلی که از فرایند ویرایش تو خبر نداره تا بیطرف قضاوت کنه. وگرنه مدل میفهمه تو تازه بازنویسی کردی و همون چیزی رو میگه که دوست داری بشنوی. کتاب Style: Lessons in Clarity and Grace رو هم پیشنهاد میده و میگه ویرایش رو شبیه کدنویسی مکانیکی میکنه.
آخرش هم خودش اعتراف میکنه که این متن رو داده به GPT5 و مدل گفته ۲۰ درصد درازه. میگه احتمالاً راست میگه، ولی قرار نیست درستش کنه. نکتهی آخرش همینه: قرار نیست همهی توصیههای ویرایشی مدل رو قبول کنی.
نکات کلیدی:
- قانون اول: هیچ عبارتی که مدل پیشنهاد میده وارد متن نشه، حتی اگه بهتر به نظر برسه
- قانون دوم: تشویق و تعریف مدل رو تو پرامپت ممنوع کن
- مدل رو مثل copyeditor به کار بگیر نه ghostwriter: پیشنویس اول کار خودته
- برای مقایسهی نسخهی قدیم و جدید از مدلی استفاده کن که از فرایند ویرایشت خبر نداره
- کتاب پیشنهادی نویسنده: Style: Lessons in Clarity and Grace
- ترفند «من نویسنده نیستم، ویراستار نشریهام» کمک میکنه ولی مدل بیش از حد به اهداف فرضی نشریه میچسبه
