‏وقتی نرم‌افزار خودش تبدیل به محتوا میشه

یه ویدیوی وایرال از یه کارمند OpenAI نشون می‌ده که چطور با یه پرامپت، عکس یه قفسه‌ی کتاب رو تبدیل به یه چیز تعاملی کرده که با هاور کردن روش کتاب‌ها بزرگ می‌شن و با کلیک، توضیح نشون می‌دن. نویسنده می‌گه این نوع محتوا الان همه‌جای فیدش رو گرفته: آدم‌ها دیگه به‌جای کپی کردن یه محصول کامل، اپ‌های کوچیک و بازیگوش می‌سازن، حول سرگرمی‌ها و علایق شخصی‌شون، و مثل یه پست معمولی به اشتراک می‌ذارن.

به گفته‌ی نویسنده، این «نرم‌افزار به‌عنوان محتوا» یه دسته‌بندی جداست، نه فقط یه راه ساده‌تر برای کدنویسی. این جور اپ‌ها مقصد ندارن؛ نه صفحه‌ی ثبت‌نام دارن نه دیتابیس، فقط تو فید دیده می‌شن، کارشونو می‌کنن و تمام. مثال قفسه‌ی کتاب دقیقاً همینه: تا وقتی نخوای واقعاً ازش استفاده کنی، مثل یه محتوای عادی رفتار می‌کنه.

نمونه‌ی پیشرفته‌ی این ماجرا تو چین با اپ Xiaohongshu (که RedNote هم صداش می‌کنن) در حال اتفاق افتادنه. کاربرا می‌تونن مستقیم تو اپ، اپ‌های کوچیک بسازن و همون‌جا تو فید به اشتراک بذارن؛ طبق گفته‌ی خود پلتفرم، از فوریه تا حالا هر ماه بین ۴۰ تا ۵۰ هزار تا از این مینی‌اپ‌ها ساخته می‌شه و حدود ۱۶۰ هزار نفر تو یه سال گذشته باهاش اپ ساختن، اون‌هم رو یه پلتفرم با ۴۰۰ میلیون کاربر ماهانه. شعار تبلیغاتیشون هم تقریباً می‌شه «محتوا یعنی توزیع».

تو غرب، Snap Lens نزدیک‌ترین نمونه به این مدله؛ تا الان بیش از ۴ میلیون لنز ساخته شده که تقریباً به یه میلیارد کاربر ماهانه می‌رسه. دیسکورد هم یه استثناست: چون دیسکورد وقتِ کاربر رو نمی‌فروشه بلکه اشتراک می‌فروشه، اجازه می‌ده اپ‌های وب داخل خودش اجرا بشن بدون اینکه با مدل درآمدیش تداخل داشته باشه. متا هم اواخر ژوئن یه اپ به اسم Pocket رو بی‌سروصدا فقط تو برزیل راه انداخت و بیستم اوت هم واردش کرد آمریکا؛ کاربر یه پرامپت می‌نویسه، یه چیز تعاملی کوچیک به اسم Gizmo ساخته می‌شه و تو یه فید قابل اسکرول منتشر می‌شه که بقیه می‌تونن باهاش بازی کنن، سیوش کنن یا ریمیکس کنن.

نویسنده در پایان به یه الگوی تاریخی اشاره می‌کنه: هر وقت این‌جور محتوای تعاملی شروع به رقابت با کسب‌وکار اصلی یه پلتفرم می‌کنه، همون پلتفرم محدودش می‌کنه؛ مثلاً مای‌اسپیس تا وقتی یوتیوب کوچیک بود اجازه‌ی امبد کردنش رو می‌داد ولی بعد از بزرگ شدنش بستش، یا وی‌چت صفحات تعاملی برندها رو محدود کرد و همون فرمت رو به شکل تبلیغ فروخت. به گفته‌ی نویسنده، سوال اصلی اینه که کدوم پلتفرم تصمیم می‌گیره میزبانی این محتوا از توجهی که الان می‌فروشه ارزشمندتره یا نه.

نکات کلیدی:

• تیتوئت قفسه‌ی کتابِ Rohan Nuttall (کارمند OpenAI) ۱٫۲۲ میلیون بازدید گرفت
• Xiaohongshu ماهانه ۴۰ تا ۵۰ هزار مینی‌اپ تولید می‌کنه، با ۱۶۰ هزار سازنده در یک سال و ۴۰۰ میلیون کاربر ماهانه
• Snap Lens بیش از ۴ میلیون لنز ساخته و به نزدیک ۱ میلیارد کاربر ماهانه می‌رسه
• اپ Pocket متا اواخر ژوئن فقط تو برزیل راه افتاد و ۲۰ اوت وارد آمریکا شد
• طبق الگوی تاریخی، پلتفرم‌ها وقتی این‌جور محتوا با کسب‌وکار اصلیشون تداخل پیدا کنه محدودش می‌کنن (مثل مای‌اسپیس و یوتیوب، یا وی‌چت)