‏ردیس چطور هویتش رو از دست داد؟

ردیس در اوایل دهه ۲۰۱۰ وارد دنیای وب شد، درست وقتی که NoSQL داشت اوج می‌گرفت و هر توسعه‌دهنده‌ای دنبال ابزارهای سبک و سریع بود. اون موقع ردیس خودش رو «یه memcached بهتر» معرفی می‌کرد — یه دیکشنری سریع درون‌حافظه‌ای (in-memory) که سرویس‌های مختلف می‌تونستن بهش وصل بشن. اسمش هم همین رو می‌گفت: Remote Dictionary Server.

سه ویژگی اصلی ردیس در اون دوره کاملاً با هم هماهنگ بودن: تک‌نخی بودن (single-threaded)، رویدادمحور بودن (event-driven)، و درون‌حافظه‌ای بودن. چون همه عملیات روی یه thread انجام می‌شد، همه چیز اتمیک بود و نیازی به قفل‌گذاری نبود. پروتکل ارتباطیش (RESP) هم آنقدر ساده بود که می‌شد توی یه ساعت کدش رو نوشت. این سادگی هوشمندانه بود، نه ضعف.