جاوااسکریپت چندنخی با حافظهٔ مشترک: سه آزمایش
خلاصهٔ کاملتر
نویسندهٔ این پست میگه PR مربوط به Jarred Sumner برای threadهای با حافظهٔ مشترک توی fork مربوط به Bun از WebKit، ذهنش رو درگیر JS چندنخی کرده. ایده از پست Filip Pizlo میاد: چند thread با یه realm (یعنی همون global) و module graph مشترک. فرقش با Worker اینه که هر worker heap خودش رو داره، ولی اینجا همه یه آبجکت واحد رو میخونن و مینویسن. تو این نمونه، thread اصلی بسته به زمانبندی ممکنه ۱ یا ۲ ببینه:
const o = {value: 1};
const t = new Thread(() => {
console.log(o.value); // 1
o.value = 2;
});
console.log(o.value); // 1 or 2
await t.asyncJoin();
console.log(o.value); // 2طرح Pizlo این کار رو ارزون میکنه. خوندن هیچوقت قفل نمیگیره. هر آبجکت یادشه کدوم thread ساختتش و همون thread با یه مقایسهٔ ساده روی lock word میتونه توش بنویسه. فقط وقتی یه thread دیگه بخواد بنویسه، آبجکت دستبهدست میشه و قفل میخوره. race مجازه، ولی برنامه کرش نمیکنه، مقدار نصفهنیمه یا ساختگی دیده نمیشه و نوشتن روی یه property دیگه گم نمیشه.
فاز اول روی Porffor بود، یه کامپایلر ahead-of-time که JS رو به C و بعد به Wasm یا کد native تبدیل میکنه. نویسنده بیشترش رو با Claude Code جلو برده و یه API کوچیک ساخته: Thread با join() و asyncJoin()، بهعلاوهٔ Lock و Condition، و SharedArrayBuffer و Atomics هم بین threadها کار میکنن. GC یاد گرفته همه رو سر safepointها نگه داره. هزینهش برای کد تکنخی ۰ تا ۷ درصده و دموی mandelbrot با ۸ thread حدود ۷ برابر سریعتر شده. مشکل اینه که خود Porffor خیلی از V8 و JSC کندتره.
فاز دوم، @arv/threads، برای مرورگرهای امروز ساخته شده. اینجا هر مقدار سه حالت داره: owned با تایپ Sending که با فرستادن به thread دیگه از دست فرستنده میره، shared با تایپ Shared که کاملاً freeze شده و فقط خوندنیه، و cellهایی مثل struct و SharedArray و SharedMap و Lock و Channel که توی حافظهٔ مشترک زندگی میکنن. یه checker روی TypeScript 7.1 خطاهایی مثل استفاده از مقدار بعد از فرستادنش رو میگیره. کامپایلر هم خوندن فیلد struct رو به خوندن از یه typed array تبدیل میکنه.
نتیجهش قابل توجهه: برنامهٔ N-body با ۸۰۰ جسم روی ۱، ۲، ۴ و ۸ thread به ترتیب ۲۹، ۱۵، ۸ و ۶ میلیثانیه طول میکشه، در برابر ۲۵ میلیثانیه با آبجکتهای معمولی و تکنخی. اگه فقط typeها پاک بشن و کامپایلر کارش رو نکنه، همین برنامه ۱۸۲۰ میلیثانیه طول میکشه. محدودیتها هم واقعین: حافظهٔ مشترک ثابت ۲۵۶ مگه و هنوز همهچیزش آزاد نمیشه، closureها از یه thread به thread دیگه نمیرن و SharedMap فقط یه قفل داره.
فاز سوم، @arv/structs، همین ایده رو تا جای ممکن به پروپوزال structs توی TC39 نزدیک کرده: یه runtime که الگوریتمهای spec رو دنبال میکنه و یه کامپایلر برای syntax جدید، چون shared struct هنوز JS معتبر نیست. struct یعنی آبجکتی با چیدمان ثابت که نمیشه بهش property اضافه کرد. نوع shared توی heapی زندگی میکنه که بین workerها مشترکه، تقریباً مثل SharedArrayBuffer. Atomics.Mutex و Atomics.Condition هم پوشش داده شدن.
نکات کلیدی:
- برخلاف Worker، این threadها heap، global و module graph مشترک دارن.
- تو مدل Pizlo خوندن هیچوقت قفل نمیگیره و فقط نوشتن از یه thread غریبه قفل لازم داره.
- نسخهٔ Porffor برای کد تکنخی ۰ تا ۷ درصد کندتره و mandelbrot با ۸ thread حدود ۷ برابر سریعتره.
- N-body با @arv/threads روی ۸ thread ۶ میلیثانیه طول میکشه، در برابر ۲۵ میلیثانیهٔ نسخهٔ معمولی.
- @arv/threads حافظهٔ مشترک ثابت ۲۵۶ مگابایتی داره و closureها بین threadها جابهجا نمیشن.
- @arv/structs پروپوزال structs توی TC39 رو با یه کامپایلر برای syntax shared struct پیاده میکنه.




