‏توسعه با هوش مصنوعی، وقت بیشتر برای فکر کردن

نویسنده، متیاس جِنیار، تجربهٔ شخصیش از کار در دوران کدنویسی agentic رو تعریف می‌کنه. می‌گه الان تقریباً ۱۰۰٪ کدش رو هوش مصنوعی می‌نویسه و خودش ۱۰۰٪ اون کد رو بازبینی و هدایت می‌کنه. نتیجه اینه که وقت خیلی بیشتری صرف بخش «فکر کردن» می‌کنه: نوشتن اسپک اولیه، قضاوت دربارهٔ نسخهٔ اول، و تجربه کردن UI و UX توی مرورگر.

به گفتهٔ نویسنده، چون تولید کد حالا ارزون و سریعه، وقت خیلی بیشتری می‌ذاره روی امتحان کردن رویکردها و workflowهای جدید و وسواس روی جزئیات. یه فیچر که قبلاً شاید یکی-دو هفته طول می‌کشید، الان دو-سه هفته می‌بره، ولی خروجی نهایی به نظر خودش همیشه بهتر از چیزیه که دو سال پیش می‌ساخت. فکر کردن که قبلاً حین کدنویسی اتفاق می‌افتاد، حالا کار اصلیشه.

یه تغییر دیگه هم موازی‌کاری بیشتره. نویسنده می‌گه از Polyscope به‌عنوان IDE استفاده می‌کنه و دائم ۵ تا worktree فعال داره؛ یعنی روی چند فیچر و باگ هم‌زمان کار می‌کنه. هر کدوم یه کم بیشتر طول می‌کشن ولی در مجموع بیشتر از همیشه نرم‌افزار deploy می‌کنه، بدون اینکه از استانداردهای کیفیت و پایداری کوتاه بیاد.

نکتهٔ سوم که نویسنده روش تأکید می‌کنه، جایگزینی تایپ با گفتار (voice dictation) با ابزار Wispr Flow ئه. می‌گه بیشتر کار واقعیش رو این روزها با حرف زدن انجام می‌ده؛ LLM از یه prompt به‌هم‌ریخته «خودش سر درمیاره» و بعد ازش iterate می‌کنه. البته همین پست وبلاگ رو هنوز دستی و به روش قدیمی نوشته، چون برای متن به دقت در واژه‌ها و انسجام اهمیت می‌ده.

در آخر، به گفتهٔ نویسنده دیکتهٔ صوتی به اندازه‌ای خوب شده که دیگه به لپ‌تاپ وابسته نیست: موقع پیاده‌روی یا باغبانی هم می‌تونه ایده‌ش رو با گفتن یادداشت کنه. این براش آزادی ذهنی بیشتری میاره، چون لازم نیست ایده رو تا رسیدن به میز تو ذهنش نگه داره.

نکات کلیدی:

• ارزون شدن تولید کد باعث می‌شه وقت بیشتری صرف طراحی و فکر بشه، نه کمتر
• کار موازی روی چند worktree خروجی کلی رو بالا می‌بره
• دیکتهٔ صوتی به‌عنوان کانال ورودی اصلی، کار رو از میز کار آزاد می‌کنه