‏MCP کنسول ادمین نداره؛ فهرستش روی لپ‌تاپ‌هاست

سؤال «توسعه‌دهنده‌هامون چه سرورهای MCPای وصل کردن؟» سؤال سرراستیه، ولی به نوشتهٔ Repello هیچ‌کدوم از راه‌های همیشگی جوابش رو نمی‌دن. لاگ SSO نیست، چون بیشتر سرورهای MCP لوکال بالا میان و به سرویسی که شما کنترلش کنی احراز هویت نمی‌کنن. رکورد خرید نیست چون چیزی خریده نشده. کنسول ادمین هم نیست، چون خود پروتکل همچین چیزی تعریف نکرده.

چیزی که هست، یه فایل JSONـه تو home directory توسعه‌دهنده که خودش دستی ادیتش کرده. هر کلاینت فایل خودش رو داره: Claude Desktop فایل claude_desktop_config.json، Cursor فایل .cursor/mcp.json تو سطح کاربر یا پروژه، Claude Code فایل .mcp.json کنار تنظیمات کاربری، و VS Code هم ورودی‌های MCP رو تو تنظیمات خودش نگه می‌داره. یعنی یه نفر با سه تا کلاینت، سه تا فهرست جدا داره که از هم خبر ندارن.

نویسنده می‌گه رایج‌ترین اشتباه اینه که فقط اسم سرورها جمع بشه و کار تموم‌شده حساب بشه. اسم رو هر کسی که کانفیگ رو نوشته انتخاب می‌کنه؛ نه اعتبارسنجی می‌شه نه جایی ثبت. یه ورودی به اسم docs می‌تونه هر فایل اجرایی‌ای رو با هر آرگومانی بالا بیاره. چیزی که واقعاً مهمه دستور نهاییه: اگه entrypoint یه سرور به یه شل یا به python -c وصل باشه، عملاً یه شل روی لپ‌تاپ تحویل agent داده شده.

سه چیز دیگه هم باید ثبت بشه. اکثر سرورها با npx و یه تگ شناور اجرا می‌شن، پس کدی که امروز بالا میاد همونیه که رجیستری آخرین بار سرو کرده، نه اونی که یه نفر ریویو کرده. کلیدهای API معمولاً از طریق environment variable تو همون فایل کانفیگ به سرور پاس داده می‌شن. transport هم فرق می‌کنه: سه CVE سرور MCP مربوط به n8n فقط تو حالت HTTP چندمستأجری قابل سوءاستفاده بودن و به دیپلوی لوکال stdio نمی‌رسیدن.

جمع‌بندی مقاله اینه که این یه مسئلهٔ endpointه، نه هویت و نه شبکه. توکن و scope فقط به درد سرورهای ریموت با OAuth می‌خوره، و مانیتورینگ شبکه هم وقتی سرور stdio از طریق pipe با کلاینت حرف می‌زنه چیزی نمی‌بینه. فایل کانفیگ و پروسه و کلیدها همه روی همون دستگاهن، پس هر جوابی که endpoint رو نخونه در واقع داره حدس می‌زنه. Repello خودش ابزار Workstation Lens رو می‌فروشه که همین فایل‌ها رو تو کل ناوگان می‌خونه.

نکات کلیدی:

• هر کلاینت فهرست جدا داره: claude_desktop_config.json، .cursor/mcp.json، .mcp.json و تنظیمات VS Code
• اسم سرور رو هر کی کانفیگ رو نوشته انتخاب می‌کنه و هیچ محدودیتی روی فایل اجرایی نمی‌ذاره
• entrypointای که به شل وصل باشه یعنی agent روی اون لپ‌تاپ شل داره
• اجرا با npx و تگ شناور یعنی نسخهٔ در حال اجرا با نسخهٔ ریویوشده یکی نیست
• سه CVE سرور MCP مربوط به n8n فقط تو حالت HTTP چندمستأجری اثر داشتن، نه stdio لوکال
• فهرست‌برداری باید مداوم باشه، چون اضافه کردن سرور فقط یه ویرایش متنی و ری‌استارت کلاینته