وقتی LLMها درد مچ یه برنامه‌نویس رو کم کردن
هوش مصنوعیخلاصهٔ کامل‌تر
نویسنده می‌گه از حدود سال ۲۰۱۷ با RSI (یعنی آسیبی که از حرکت‌های تکراری مثل تایپ زیاد به مچ و ساعد می‌رسه) درگیر بوده. بعضی روزها ساعدهاش واقعاً می‌سوخته. کیبورد ارگونومیک، استراحت بیشتر، ورزش و حتی تایپ درست روی ردیف وسط (home row) رو امتحان کرده و دردش رو به ماهی صفر تا دو بار رسونده، ولی کامل از بین نرفته بود.
نکته‌ای که نویسنده بهش رسیده اینه که بدترین روزهای درد، روزهای کدنویسی بوده، نه نوشتن متن. می‌تونسته ۲۰ صفحه سند طراحی بنویسه و چیزی حس نکنه، ولی ۴ تا ۵ ساعت کد زدن پشت سر هم بدجور اذیتش می‌کرده. دلیلش کاراکترهای خاص بوده: براکت‌ها، کلیدهای FN، Home و End و کلی کلید ترکیبی که مچ رو به حالت‌های بد می‌چرخونن. دست‌های کوچیکش هم این مشکل رو بدتر می‌کرده.
تو سال ۲۰۲۶ اوضاع عوض شده. حالا بیشتر کدها رو ایجنت‌ها می‌نویسن. ریفکتورهای مکانیکی رو فقط درخواست می‌ده و یه فیچر که قبلاً ۴ تا ۵ ساعت تایپ و دیباگ می‌برد، با چندتا پرامپت و حدود ۳۰ دقیقه اصلاح دستی تموم میشه. به گفتهٔ خودش شاید حتی بیشتر از قبل تایپ می‌کنه، ولی بیشتر متن انگلیسی و مشخصات طراحی می‌نویسه که همه‌ش زیر انگشت‌هاش و روی home row هست.
نویسنده صادقانه می‌گه شاید بخشی از این بهبود به خاطر ارشد شدن و جلسه‌های بیشتر باشه، ولی تأکید می‌کنه امسال احتمالاً بیشتر از هر سال دیگه‌ای کد شیپ کرده. احساسش نسبت به LLMها هم ساده نیست و دلش برای لذت نوشتن کد با دست خودش تنگ شده. با این حال معتقده اگه این ابزارها بهش زندگی سالم‌تری بدن، ارزشش رو دارن.
نکات کلیدی:
- نویسنده از ۲۰۱۷ با RSI درگیر بوده و بدترین روزهاش روزهای ۴ تا ۵ ساعت کدنویسی پشت سر هم بوده
- مقصر اصلی کاراکترهای خاص و کلیدهای ترکیبی بودن، نه خود تایپ متن
- با ایجنت‌ها، یه فیچر چندساعته به چندتا پرامپت و حدود ۳۰ دقیقه اصلاح دستی رسیده
- تایپ بیشتر متن روی home row جای پرش مچ روی کل کیبورد رو گرفته
- نویسنده ارشد شدن و جلسه‌های بیشتر رو هم یه عامل احتمالی می‌دونه
