‏منتقدهای LLM حق دارن؛ من بازم ازشون استفاده می‌کنم

نویسنده، جرمی تئوکاریس، تو این مقاله می‌گه تقریباً با همهٔ انتقادها به LLMها موافقه ولی خودش حسابی ازشون استفاده می‌کنه، و اسم این حالت رو می‌ذاره «تناقض». به گفتهٔ او این تناقض تو کنفرانس Local-First برلین همه‌جا دیده می‌شد: سخنران‌ها حرف‌های تند علیه LLM می‌زدن و تشویق می‌شدن، در حالی که خیلی از همون آدم‌های توی سالن Claude Code باز داشتن.

بخش اول مقاله فهرست انتقادهاییه که خودش قبولشون داره: محتوای کپی‌رایتی، هزینهٔ محیط‌زیستی، حباب اقتصادی، و مهم‌تر از همه سیل slop توی پروژه‌های متن‌باز. نویسنده می‌گه مشکل اصلی اعتماده: قبلاً ساختن یه PR درست وقت آدم رو می‌گرفت و همین خودش فیلتر بود، ولی حالا هر کسی می‌تونه یه اکانت بسازه و مدل رو ول کنه. آرمین روناخر هم روی صحنه گفته تقریباً همهٔ PRها و ایشوهای پروژه‌شون رو خودکار می‌بندن.

همین بی‌اعتمادی سراغ جونیورها هم اومده. از یه طرف سنیور دیگه نمی‌دونه کد جونیور تو ۱۰ دقیقه vibecode شده یا چند ساعت روش وقت گذاشته، از طرف دیگه انگیزهٔ آموزش دادن کم شده، چون کارهای ساده‌ای که قبلاً به جونیور می‌رسید حالا به مدل سپرده می‌شن. تنش‌های ژئوپلیتیک رو هم اضافه می‌کنه: تازگی دولت آمریکا نشون داد می‌تونه دسترسی غیرآمریکایی‌ها به یه مدل مرزی رو قطع کنه.

پس چرا بازم استفاده می‌کنه؟ استدلالش اینه که LLMها دیگه رفتنی نیستن و بهتره جهتشون رو شکل داد، مثلاً با جدی گرفتن مدل‌های open-weight که روی لپ‌تاپ خودت اجرا می‌شن و هیچ دولتی نمی‌تونه یه‌شبه قطعشون کنه. نکتهٔ مرکزی‌اش اینه که مدل چیزی که داری رو تقویت می‌کنه: اگه فکر و ساختار داشته باشی، تیزتر و سریع‌تر بیرون می‌آد؛ اگه نداشته باشی، هیچی خیلی روان بیرون می‌آد. خودش هم اعتراف می‌کنه ماه گذشته نزدیک ۱۰ هزار دلار خرج توکن کرده و می‌گه ارزشش رو داشته.

به گفتهٔ نویسنده مرزِ بین slop و نوشتهٔ خوب اینه که آدمی پشتش فکر گذاشته باشه یا نه، و این دقیقاً چیزیه که از بیرون معلوم نیست. معیار خودش ساده‌ست: اگه حاضری متن رو کلمه‌به‌کلمه جلوی یه جمع بخونی، متن خوبیه؛ اگه بخوای اول «توضیح بدی منظورش چی بوده»، پس slop بوده.

الگوهای عملی‌ای که معرفی می‌کنه همه حول یه ایده می‌چرخن: جلوی توافق‌پذیریِ مدل رو بگیر. مهم‌ترینشون اسکیل grill-me هست که مدل رو وادار می‌کنه یکی‌یکی و با انتظارِ جواب، دربارهٔ همهٔ جنبه‌های کار ازت سؤال کنه تا به فهم مشترک برسین. کنارش از قالب Pitch بیس‌کمپ استفاده می‌کنه: یه «مسئله»، «چی می‌فرستیم» و «چی نمی‌فرستیم» در حد سه جمله، چون سه جمله رو واقعاً می‌خونی.

تکنیک دیگه‌ش اینه که مدل رو با یه پلن یا متن قفل کنی و مدام ساب‌ایجنت‌های تازه‌کانتکست بسازی که فقط کارشون تیکه‌پاره کردن اون متنه، تا جایی که مجبور شن مشکل توهم بزنن؛ اون‌جاست که می‌فهمی چیزی باقی نمونده. نویسنده تأکید می‌کنه شرط همهٔ این الگوها اینه که خودت بتونی خوب و بد رو تشخیص بدی، وگرنه فقط slop تولید می‌کنی.

نکات کلیدی:

• تناقضِ «منتقدها حق دارن ولی من استفاده می‌کنم» بین مهندس‌های باتجربه هم رایجه
• بحران اصلی متن‌باز اعتماده: ساختن یه PR دیگه هزینهٔ انسانی نداره
• مدل‌های open-weight به‌عنوان بیمه در برابر قطعی سیاسی و ترکیدن حباب
• مدل چیزی که داری رو تقویت می‌کنه، جای فکر کردن رو نمی‌گیره
• اسکیل grill-me و قالب سه‌جمله‌ای Pitch برای مجبور کردن خودت به فکر کردن
• معیار کیفیت: حاضری متن رو کلمه‌به‌کلمه جلوی جمع بخونی؟