هنوزم میشه از برنامهنویسی لذت برد
خلاصهٔ کاملتر
نویسنده میگه خوندن بحثهای Hacker News باعث شده حس کنه باید این حرفو بزنه: هنوزم اشکالی نداره از برنامهنویسی لذت ببری. قبول داره که سر کار، جایی که بهت پول میدن تا برای یه کسبوکار ارزش بسازی، حسابوکتاب کدی که کامل دستی نوشته میشه عوض شده. ولی به گفتهی خودش کار با زندگی فرق داره و بلندترین صداهای اینترنت معمولاً ناامیدترین و مسریترینهاشونن.
بهعنوان یه مثال نقض کوچیک، تعریف میکنه که آخر هفتهها فقط برای سرگرمی کد میزنه و الان داره بازیسازی یاد میگیره. فعلاً یه کپی باگدار از بازی Breakout ساخته که تشخیص برخوردش (collision detection، یعنی فهمیدن اینکه توپ کی به چیزی خورده) خیلی ضعیفه. همهشو دستی مینویسه چون ازش لذت میبره. براش مهم نیست که Claude میتونه کل بازی رو یهجا بنویسه، چون اصلاً هدف این نیست.
بعضی وقتام از همین پروژه جدا میشه و میره سراغ موضوعات عجیبوغریب. یه آخر هفته امتحان کرده تا کجا میتونه type safety رو تو Java جلو ببره، با ایدههایی از زبانهای dependently typed مثل Agda (یعنی زبانهایی که type میتونه به مقدار هم وابسته باشه). چند هفته قبلش هم سراغ recursion schemes رفته، یعنی الگوهای کلی برای پیمایش ساختارهای بازگشتی. خودش میگه این یکی اصلاً خوش نگذشته و هنوز نفهمیده به چه دردی میخوره، ولی معتقده خیلی از قشنگترین ایدههای برنامهنویسی بعد از سالها تو ذهن جا میافتن.
نویسنده میگه این روزا یه فشار اجتماعی عجیب حس میکنه، انگار دیگه «قرار نیست» از این کار لذت ببره یا رشد کنه. به نظرش هرچی بیشتر این جریان ناامیدی رو دنبال کنی، بیشتر بهت سرایت میکنه، ولی به محض اینکه ازش جدا بشی از بین میره. جالب اینکه خودش از vibe-coding هم کلی کیف میکنه و چندتا اپ داره که هیچوقت حتی یه خط از کدشونو نگاه نکرده. به گفتهی خودش اونم یه جور لذت جداست.
نکات کلیدی:
- نویسنده آخر هفتهها یه کلون Breakout رو کاملاً دستی مینویسه، با اینکه Claude میتونه یهجا بسازتش.
- یکی از سرگرمیهاش امتحان کردن ایدههای زبان Agda برای بالا بردن type safety تو Java بوده.
- recursion schemes رو هم با کلی سختی خونده تا ابزاری برای استدلال جبری دربارهی درستی برنامه داشته باشه.
- خودش vibe-coding هم میکنه و چندتا اپ داره که کدشونو هیچوقت نخونده.
- پیام اصلی: لذت بردن از برنامهنویسی هیچ توجیه اقتصادی لازم نداره.




