گلوگاه، خود منم: خستگی برنامهنویسی با AI agentها
خلاصهٔ کاملتر
Alex Kotliarskyi تو این پست میگه برنامهنویسی با AI agentها براش نزدیکترین چیز به داشتن قدرت جادوییه. ولی روی دیگهٔ سکه هم هست: به گفتهٔ نویسنده، برای بیشتر آدمهایی که میشناسه این کار تبدیل به یه «راهپیمایی مرگ» شده. بیشتر کد میفرستن، ولی کمتر لذت میبرن و خستهتر از همیشهان.
نویسنده چندتا عارضه رو اسم میبره. context switching، یعنی پریدن مداوم بین چندتا کار، چون agentها باید کامپایل، تست و دیپلوی کنن و تو این فاصله آدم میره سراغ کار دیگه. رابطهای agentها مثل شبکههای اجتماعی ساخته شدن، با پیام نخونده و نوتیفیکیشن، و حس فوریت و هیجان ماشینهای قمار رو میدن. مدلها زیاد و بیکیفیت مینویسن و خوندنش انرژی میگیره. جوابها حالا بیشترشون از نظر فنی درستن، ولی باز باید دائم بهشون شک کرد.
چندتا عارضهٔ دیگه هم هست. decision fatigue: قبلاً بین تصمیمهای فنی کلی زمان پیادهسازی فاصله بود، الان پیادهسازی تقریباً مجانیه و تصمیمها پشتسرهم میان. «اضطراب agent بیکار»: وقتی هیچ agentی در حال کار نیست، آدم حس میکنه باید یه کاری راه بندازه، هر کاری. و رد شدن از نقطهٔ خستگی: قبلاً وقتی مغزت دیگه نمیکشید نمیشد کد نوشت و روز تموم میشد، ولی شروع یه prompt جدید اونقدر راحته که آدم خستهتر و خستهتر ادامه میده.
به گفتهٔ نویسنده، نتیجهٔ همهٔ اینها cognitive surrender هست، یعنی وقتی دیگه سعی نمیکنیم بفهمیم چی داره میگذره و تصمیم رو میسپریم به مدل. اونوقت روی کارهای بیاهمیت وقت میذاریم یا سیستمها رو بیخودی پیچیده میکنیم.
نویسنده کتاب The Goal از Eliyahu Goldratt (سال 1984) رو پیشنهاد میکنه. ایدهٔ اون کتاب اینه که بهجای بهینه کردن خروجی، باید گلوگاه سیستم رو پیدا کرد. نویسنده معتقده گلوگاه امروز توجه خود ماست، پس سیستم کار رو باید حول اون بچینیم، نه حول اینکه agentها بیشتر تولید کنن.
پیشنهادهاش سهتاست: اول ریکاوری رو جدی بگیریم (خواب، تغذیه، ورزش). بعد بررسی کنیم توجهمون کجا خرج میشه. بعد روند کار رو حول توجه محدودمون طراحی کنیم، مثلاً وقفههایی که از همکارها و از threadهای AI میان رو با ابزار و فیلتر کم کنیم. نویسنده میگه نظارت روی agentها هنوز لازمه چون بهشون اعتماد نداره که «کار درست» رو بکنن، و هم «اعتماد» و هم «کار درست» جای بررسی بیشتر دارن.
نکات کلیدی:
- نویسنده میگه agentها خروجی رو بیشتر کردن ولی برنامهنویسها رو خستهتر.
- عوارض: context switching، رابطهای اعتیادآور، متنهای طولانی، decision fatigue و کار کردن در حالت خستگی.
- نتیجهش cognitive surrender هست، یعنی سپردن تصمیمها به مدل.
- بر اساس کتاب The Goal (1984)، گلوگاه امروز توجه انسانه.
- راهحل: ریکاوری، بررسی خرج توجه و طراحی روند کار حول توجه.




