‏چرا دیگه نمی‌خوام متنی رو بخونم که خودت ننوشتی

کالین برک تو این مقاله می‌گه آدمایی که قبلاً کمتر چیزی می‌نوشتن، حالا با AI کلی داکیومنت طراحی، تیکت، PR و خلاصه‌ی جلسه تولید می‌کنن و به نظرش تقریباً هیچ‌کدوم خوندنی نیست. یه الگوی رایج اینه که یکی با AI یه چیزی می‌سازه و بعد با AI یه داکیومنت طراحی ازش درمیاره. نویسنده می‌گه این داکیومنت دیگه ابزاری برای هم‌فکری و رسیدن به توافق نیست، فقط یه خلاصه‌ی ماشینی پر از جزئیات و بدون زاویه‌ی دیده.

توضیح PRها هم همین‌طورن: پر از «این عوض شد، اون جدا شد»، ولی نمی‌گن چرا این کار انجام شده، چقدر ریسک داره و کجاش نظر ریویوئر رو لازم داره. برک به یه نظرسنجی از سینتیا دانلاپ اشاره می‌کنه: ۷۸٪ خواننده‌ها اگه حس کنن مقاله با AI نوشته شده خوندنش رو ول می‌کنن، ۷۱٪ از اون نویسنده دوری می‌کنن و ۹۸٪ نوشته‌ی خود نویسنده رو، با همه‌ی ایراداتش، به بازنویسی AI ترجیح می‌دن.

دلیل اصلی به گفته‌ی نویسنده، زمینه (context) هست. وقتی خودت پرامپت دادی، کد و لاگ و محدودیت‌ها رو می‌دونی و سریع تشخیص می‌دی کدوم بخش خروجی مهمه. ولی کسی که متن رو ازت می‌گیره این زمینه رو نداره و مجبوره خط به خط بخونه تا بفهمه چی به چیه. یعنی کاری که برای تو سریع بود، برای خواننده سنگین می‌شه.

در مقابل، برک یه مقاله‌ی علمی درباره‌ی دیتابیسی که ساخته رو با LaTeX نوشته و از AI زیاد کمک گرفته، ولی حتی یه خطش رو AI ننوشته. بعد از هر پاراگراف از AI می‌خواسته درستی متن رو با سورس‌کد، کانفیگ و لاگ‌های production چک کنه؛ مثلاً اینکه کدوم ستون‌ها ایندکس دارن یا ردیف‌های فایل‌های Parquet چطور مرتب شدن.

کارهایی مثل پر کردن ارجاع‌های BibTeX، پیدا کردن غلط املایی، ساده کردن جمله‌های طولانی و کشیدن نمودار با TikZ هم به AI سپرده شد. حتی یه اشتباه نمادگذاری تو توضیح LSM (یه ساختار ذخیره‌سازی لایه‌لایه) رو پیدا کرد که چهار ریویوئر متخصص ندیده بودن.

جالبش اینه که برعکس کردن این روند، یعنی نوشتن پاراگراف توسط AI، به گفته‌ی نویسنده حتی یه بار هم به درد نخورد و متن هم ناخوشایند بود هم اغلب غلط. تنها بخشی که AI خوب نوشت abstract مقاله بود که خشک‌ترین بخششه. برک به دو تلاش برای بهتر کردن نوشتن AI هم اشاره می‌کنه: استاندارد ASD-STE100 برای نوشتن ساده‌ی داکیومنت فنی، و Pangram که مدلیه برای تشخیص متن AI. برایان کنتریل تو Oxide الزام کرده همه‌ی نوشته‌های عمومی شرکت از نظر Pangram انسانی تشخیص داده بشن.

نکات کلیدی:

• طبق نظرسنجی، ۷۸٪ خواننده‌ها با دیدن نشونه‌ی AI خوندن رو ول می‌کنن و ۹۸٪ نوشته‌ی خود نویسنده رو ترجیح می‌دن
• مشکل اصلی متن AI اینه که خواننده زمینه‌ای که پرامپت‌دهنده داشته رو نداره
• AI برای چک کردن درستی متن با سورس‌کد و لاگ، غلط‌گیری، BibTeX و نمودار TikZ خیلی مفید بوده
• نوشتن پاراگراف توسط AI تو تجربه‌ی نویسنده هیچ‌وقت ارزشمند نبوده؛ فقط abstract رو خوب نوشته
• Oxide برای همه‌ی نوشته‌های عمومیش تأیید انسانی بودن از Pangram رو اجباری کرده