TSMC چطور بازار خودش رو ساخت
خلاصهٔ کامل‌تر
نویسنده این مقاله، Kevin Kwok، می‌گه شرکت‌های مهم تکنولوژی معمولاً خیلی بزرگ‌تر از بازار اولیه‌شون می‌شن، چون به جای حمله به محصول رقبا، به abstractionهای صنعت (یعنی همون مرزهای پایه‌ای که تعیین می‌کنن هر شرکت چه کاری باید خودش انجام بده) حمله می‌کنن. مثال اصلیش TSMC هست.
قبل از TSMC، شرکت‌های نیمه‌هادی باید IDM می‌بودن، یعنی هم تراشه طراحی می‌کردن و هم کارخونه ساخت (fab) خودشون رو داشتن. fab خیلی گرون و سخت بود و همین باعث می‌شد رقیب کم باشه. اگه یه شرکت فقط طراح بود، مجبور بود ساخت رو به یه IDM بسپاره که خودش رقیبش بود. ظرفیت هم قابل اعتماد نبود و هر مشتری موفقی یا با رقابت شدید روبه‌رو می‌شد یا خریده می‌شد.
TSMC مدل pure-play foundry رو راه انداخت: فقط برای بقیه تراشه می‌سازه و قول داده هیچ‌وقت با مشتری‌هاش رقابت نکنه. کارهای Mead و Conway روی روش طراحی VLSI نشون داده بود که طراحی و ساخت رو میشه از هم جدا کرد. TSMC هم fab رو به یه رابط تبدیل کرد که طراح‌ها بدون دونستن جزئیات داخلش براش طراحی کنن. یعنی هزینه سنگین اولیه ساخت کارخونه برای شرکت‌ها به یه هزینه متغیر تبدیل شد.
اوایل کار، مشتری ایده‌آل TSMC اصلاً وجود نداشت و کارش سفارش‌هایی بود که IDMها نمی‌خواستن. ولی کم‌کم شرکت‌هایی مثل Nvidia، Qualcomm و Broadcom به وجود اومدن که از اول بدون کارخونه (fabless) بودن. نویسنده معتقده TSMC فقط تراشه نمی‌سازه، مشتری هم می‌سازه: هر شرکت fabless موفق درآمد و حجم بیشتری به TSMC می‌ده و اون هم با این پول فناوری ساختش رو بهتر می‌کنه. این یه چرخه خودتقویت‌کننده‌ست.
نویسنده می‌گه این استراتژی برای رقبا خیلی سخته، چون مزیتشون رو به بار اضافه تبدیل می‌کنه. AMD تو ۲۰۰۹ کارخونه‌هاش رو به اسم GlobalFoundries جدا کرد ولی با قراردادهای بلندمدت بهش گره خورد و بدترین حالت هر دو دنیا رو تجربه کرد، تا وقتی که کاملاً fabless شد و سراغ TSMC رفت. Intel هم وقتی تو گذر از 14nm به 10nm و بعد 7nm گیر کرد، مشکل کارخونه‌ش مستقیم به مشکل محصولش تبدیل شد. الان Intel بخش محصول و ساخت رو با سود و زیان جدا از هم اداره می‌کنه.
به گفته نویسنده، بهترین شرکت‌ها بازار رو یه چیز ثابت نمی‌بینن و مدام خودش رو بزرگ‌تر می‌کنن. البته TSMC مشتری‌های خودش رو ساخت، ولی مشتری‌های اونا رو نه: اول موبایل و Apple و حالا هوش مصنوعی و دیتاسنترها بودن که تقاضای واقعی رو آوردن.
نکات کلیدی:
- قبل از TSMC، طراحی تراشه و داشتن fab به هم گره خورده بودن و فقط شرکت‌های خیلی بزرگ وارد این بازار می‌شدن.
- TSMC قول داد با مشتری‌هاش رقابت نکنه و هزینه ثابت fab رو برای اونا به هزینه متغیر تبدیل کرد.
- Nvidia، Qualcomm و Broadcom از اول fabless بودن و وجودشون به TSMC وابسته بود.
- AMD تو ۲۰۰۹ کارخونه‌هاش رو به GlobalFoundries داد و بعداً کاملاً سراغ TSMC رفت.
- Intel تو گذر از 14nm به 10nm و 7nm گیر کرد و حالا بخش ساخت و محصول رو با P&L جدا اداره می‌کنه.
