بازیای که فقط کامپیوتر کوانتومی میبره
خلاصهٔ کاملتر
یه جدول ۳ در ۳ رو تصور کن که هر خونهاش باید +1 یا −1 باشه، طوری که ضرب هر سطر +1 بشه و ضرب هر ستون −1. همچین جدولی اصلاً وجود نداره، چون سطرها میگن تعداد −1ها زوجه و ستونها میگن فرده. تیم Google Quantum AI این پازل رو به یه بازی دونفره تبدیل کرده که اسمش magic square game هست: به Alice یه سطر میدن و به Bob یه ستون، و اگه تو خونهی مشترک یه عدد بذارن برندهان. با هر نقشهی از پیش نوشتهشده، حداکثر ۸ دور از ۹ دور رو میبرن.
به گفتهی نویسندهها، رمز برد با کامپیوتر کوانتومی ویژگیای به اسم quantum contextuality هست، یعنی نتیجهی یه اندازهگیری از قبل وجود نداره و به اینکه همراهش چه اندازهگیریهای سازگار دیگهای انجام میدی بستگی داره. این همون سؤال معروف اینشتینه که «وقتی کسی به ماه نگاه نمیکنه، ماه اونجاست؟». تیم گوگل معتقده contextuality از entanglement هم منبع عمیقتری برای برتری الگوریتمهای کوانتومیه، ولی تا حالا فقط تو سیستمهای خیلی کوچیک نشون داده شده بود.
روی پردازندهی Willow، Alice و Bob هر کدوم دو کیوبیت داشتن که با دو Bell pair (یعنی جفت کیوبیت درهمتنیده) به هم وصل بودن. هر کدوم از ۹ حالت بازی ۱۰۰ هزار بار اجرا شد و کیوبیتها ۹۸.۳۰ درصد مواقع بردن، در حالی که سقف کلاسیک ۸۸.۸۹ درصده. بعد با یه نامساوی به اسم Bell–Kochen–Specker عددی به اسم χ رو اندازه گرفتن که تو دنیای کلاسیک حداکثر ۴ میشه و تو دنیای کوانتومی تا ۶. نتیجه χ = 5.590 بود، یعنی فقط ۷ درصد با سقف کوانتومی فاصله داشت. این آزمون به اینکه کیوبیتها چطوری آماده شدن بستگی نداره، پس ویژگی خود ماشینه.
سؤال بعدی این بود که این اثر تو مقیاس بزرگ هم میمونه یا نه. تو GHZ parity game، که بازیکنها یه حالت درهمتنیدهی مشترک دارن، تا ۷۱ بازیکن (هر کدوم یه کیوبیت) بازی کردن و با اینکه نویز با هر کیوبیت بیشتر میشد، همیشه بالای سقف کلاسیک موندن. درهمتنیدگی واقعی بین ۴۵ کیوبیت هم تأیید شد. بعد الگوریتم hidden linear function رو، که سال ۲۰۱۸ ثابت شده بود با مدار کوانتومی کمعمق حل میشه ولی با مدار کلاسیک کمعمق نه، برای اولین بار روی شبکهای تا ۱۰۵ کیوبیت اجرا کردن و احتمال موفقیت بالای ۰.۵ موند.
یه دستاورد غیرمنتظره هم داشت: این آزمایشها خطاهای ریز coherent (یعنی خطاهایی که حالت کوانتومی رو یه کم از هدف منحرف میکنن) رو پیدا کردن که benchmarkهای مدار تصادفی معمولاً میانگین میگیرن و گمشون میکنن. تیم گوگل میگه این آزمونها یه سقف ثابت از طرف خود فیزیک دارن (χ = 6 یا برد ۱۰۰ درصد) و هرچی سختافزار بهتر بشه، دقیقتر میسنجن. یعنی برای کاربردهایی مثل شبیهسازی مولکولها، که خطای ریز تو الگوریتمهای ساختارمند نباید پنهون بمونه، معیار بهدردبخوریان.
نکات کلیدی:
- مقاله با عنوان Quantum-classical separation in bounded-resource tasks arising from measurement contextuality تو مجلهی Science منتشر شده
- نرخ برد magic square game روی Willow برابر ۹۸.۳۰ درصد بود، در برابر سقف کلاسیک ۸۸.۸۹ درصد
- مقدار اندازهگیریشدهی χ برابر 5.590 بود، با سقف کلاسیک ۴ و سقف کوانتومی ۶
- GHZ parity game تا ۷۱ کیوبیت بالای سقف کلاسیک موند و درهمتنیدگی ۴۵ کیوبیتی تأیید شد
- مسئلهی hidden linear function روی شبکهای تا ۱۰۵ کیوبیت با احتمال موفقیت حدود ۰.۶ حل شد
- این آزمونها خطاهای coherentی رو نشون دادن که benchmarkهای مدار تصادفی نمیبینن




