سازندهٔ Flashwright میگه وقت تستهای Playwright کجا هدر میره
خلاصهٔ کاملتر
نویسنده میگه بعد از اینکه همهٔ کارهای درست رو برای سریع کردن تستهای e2e انجام داد (مثل selectorهای data-testid، اجرای موازی و کش کردن build)، به یه دیوار خورد و شک کرد مشکل از خود Playwright باشه. با کمک ایجنتهای هوش مصنوعی ۱۲۰ ایده نوشت و حدود یه هفته دو تا ایجنت هر روز روشون کار کردن. نتیجه شد Flashwright، یه فورک از Playwright 1.64.1 که API، test runner و دستور npx playwright test رو نگه میداره.
تو بنچمارکها (میانهٔ ۱۵ اجرا روی یه لینوکس ۶ هستهای با Chromium headless) Flashwright تو همهٔ سناریوها حداقل ۲ برابر و بهطور میانگین 2.83 برابر سریعتر بوده. مثلاً TodoMVC با ۱ worker از 3617 به 968 میلیثانیه رسیده. به گفتهٔ نویسنده کمترین بهبود مال اپهاییه که خودشون کندن: سروری که ۴۰ میلیثانیه طول میکشه جواب بده، همچنان ۴۰ میلیثانیه طول میکشه. workerهای بیشتر هم نسبت رو کم میکنن، چون موازیسازی از قبل بخشی از سربار هر تست رو پنهان میکرد.
نویسنده معتقده بزرگترین هزینه اصلاً کد Playwright نیست. Playwright به هر تست یه browser context تازه میده (یعنی یه محیط ایزوله با کوکی و storage جدا)، و این یعنی مرورگر باید JavaScript اپ رو هر بار از صفر کامپایل کنه. راهحل اینه که هر worker یه context نگه داره و به هر تست یه تب جدید بده. بعد همهچیز ریست میشه: کوکیها، permissionها، local storage، IndexedDB، service workerها، routeها و ساعت. نویسنده میگه درست بودن همین ریست مهمترین بخش کاره.
بقیهٔ ترفندها دربارهٔ الکی منتظر نموندنه. Playwright actionها و assertionها رو با یه backoff بین ۲۰ تا ۵۰۰ میلیثانیه دوباره چک میکنه، ولی Flashwright با تغییر صفحه چک میکنه. کلیکها منتظر تموم شدن انیمیشن نمیمونن، assertionها روی صفحهٔ بیحرکت زودتر fail میشن و تستهای طولانی اول اجرا میشن. ارتباط با DevTools بهجای JSON از فرمت باینری CBOR استفاده میکنه، یه getByRole() روی صفحهٔ ۸۵۰۰ المنتی از ۴۱ به ۱۴ میلیثانیه رسیده و warm session بیرون از CI اجرای یه تست رو از ۶۵۲ به ۷۲ میلیثانیه میرسونه.
به گفتهٔ نویسنده بیشتر ایدهها جواب ندادن. بزرگترین انحرافش patch کردن خود Chromium 156 بود که هیچکدوم ارزش نگه داشتن یه فورک از مرورگر رو نداشت. واسه همین Flashwright از همون browserهای رسمی Playwright استفاده میکنه. یه چند تا گزینهٔ اختیاری هم هست، مثل workersPerProcess، preloadPages و instantAnimations، که پیشفرض خاموشن چون هر کدوم یه چیزی رو قربانی میکنن.
نویسنده تفاوتهای رفتاری رو هم صریح گفته: contextها ریست و دوباره استفاده میشن (isolation: 'strict' رفتار قبلی رو برمیگردونه)، کلیکها منتظر انیمیشن نیستن (waitForAnimations: true) و assertionها ممکنه زودتر fail بشن (failFastWhenIdle: false). warm session هم تا ۵ دقیقه بعد از اجرا یه مرورگر با حدود 0.4 تا 1 گیگابایت حافظه نگه میداره. از نظر سازگاری، Flashwright همهٔ ۲۶۱۶ تست tests/page خود Playwright رو روی Chromium پاس میکنه.
نکات کلیدی:
- Flashwright فورک Playwright 1.64.1 هست و بهطور میانگین 2.83 برابر سریعتره.
- بزرگترین صرفهجویی از استفادهٔ دوباره از browser context با ریست کامل state بین تستها میاد.
- اجرای دوبارهٔ یه تست با warm session از ۶۵۲ به ۷۲ میلیثانیه رسیده.
- patch کردن Chromium امتحان شد ولی ارزشش رو نداشت؛ Flashwright از browserهای رسمی Playwright استفاده میکنه.
- نیاز به Node.js 22.18 یا بالاتر داره و برخلاف Playwright تستهای TypeScript رو روی Bun هم اجرا میکنه.
- لایسنسش Apache-2.0 هست، مثل خود Playwright.




