‏ستاپ کامل یه مهندس سابق L8 متا برای کدنویسی با ایجنت

کان چن، مهندس ارشد سابق (L8) متا، مایکروسافت و اتلسین که رهبری توسعهٔ محصول Rovo Dev رو هم بر عهده داشته، حالا مستقل کار می‌کنه و کامل ستاپشو برای کار با ایجنت‌های کدنویسی تو این پست شرح داده. به گفتهٔ اون، دیگه بیشتر کد رو خودش نمی‌نویسه، بلکه مثل یه مدیر مهندسی یه تیم از ایجنت‌ها رو هدایت می‌کنه؛ نتیجه‌ش شده مرج‌کردن روزی بیش از ۳۰ تا Pull Request باکیفیت، یه چیزی که قبلاً براش غیرقابل‌تصور بود.

محیط کارش کاملاً ترمینال‌محوره: از WezTerm به‌عنوان ترمینال، Claude Code برای مدل‌های آنتروپیک و OpenCode برای بقیهٔ مدل‌ها استفاده می‌کنه، Neovim رو برای مرور فایل و دیف نگه داشته، و کل سشن‌ها، پنجره‌ها و پین‌هاش رو با tmux مدیریت می‌کنه تا حتی بشه از دستگاه‌های دیگه هم به همون سشن وصل شد.

برای پرامپت‌نویسی، به‌جای تایپ از تشخیص گفتار (با ابزار متن‌بازِ OpenSuperWhisper) استفاده می‌کنه چون حرف‌زدن خیلی سریع‌تر از تایپه. نکتهٔ مهم‌تر اینه که میگه باید مثل یه مدیر با ایجنت‌ها رفتار کرد: به‌جای خواستن یه اکشن مشخص، باید نتیجهٔ مطلوب و «چرا»ی پشتش رو توضیح داد، و وقتی ایجنت اشتباه می‌کنه، به‌جای پس‌گرفتن کنترل و انجام‌دادن خودش، باید بهش فیدبک داد و فایل حافظه‌ش (مثل CLAUDE.md) رو آپدیت کرد.

برای کارهای پیچیده که از اول نمی‌دونه راه‌حلش دقیقاً چیه، اول با ایجنت یه پلن می‌نویسه. به‌جای پلن ساده تو یه فایل مارک‌داون، ابزار خودش به اسم Lavish Editor رو ساخته که پلن رو به یه صفحهٔ HTML تعاملی تبدیل می‌کنه؛ می‌تونه مستقیم روی هر بخش از صفحه کلیک کنه و نظرشو بنویسه، به‌جای توصیف‌کردن با متن، و ایجنت هم سریع پلن رو اصلاح می‌کنه.

وقتی پلن جا افتاد، اجرا کاملاً خودکاره. برای کارهای خیلی بزرگ که تو یه context window جا نمیشن، ابزاری به اسم gnhf (مخفف good night, have fun) ساخته: یه ارکستریتور که کار رو به قدم‌های کوچیک تقسیم می‌کنه، هر قدم رو تو یه context تازه با درس‌های قدم قبلی اجرا می‌کنه، تلاش‌های ناموفق رو خودکار برمی‌گردونه، و صبح یه برنچ مرتب با کامیت‌های تمیز و یه فایل خلاصه تحویلش میده.

برای ریویو، خودش رو مثل یه مدیر مهندسی می‌بینه: به‌جای خوندن دیف‌های عظیم، از ابزار خودساختهٔ no-mistakes استفاده می‌کنه که با یه ایجنت تو یه context تازه (نه همون context نویسندهٔ کد) کد رو ریویو می‌کنه، ازش شواهد end-to-end (مثل اسکرین‌شات) می‌خواد، تصمیم‌های مبهم رو به خودش ارجاع میده، و در نهایت PR تمیز رو باز و مرج می‌کنه. به گفتهٔ خودش، ۶۸٪ تغییراتی که از این ابزار رد شدن، باگ داشتن که همین‌جوری کشف و رفع شدن.

برای اجرای موازی چندتا کار هم‌زمان، ابزار متن‌باز دیگه‌ای به اسم treehouse ساخته که مدیریت git worktreeها رو خودکار می‌کنه؛ همین باعث میشه هم‌زمان ۵ تا ۱۰ تا کار رو پیش ببره. برای وقتی هم که از لپ‌تاپش دوره، با ترکیب Tailscale، SSH و mosh یه اتصال پایدار به همون سشن tmux برقرار می‌کنه تا از گوشیش هم به همون ایجنت‌ها و ابزارها دسترسی داشته باشه.

نکات کلیدی:

• کان چن، مهندس ارشد سابق متا، دیگه بیشتر کد رو خودش نمی‌نویسه و مثل یه مدیر، تیمی از ایجنت‌ها رو هدایت می‌کنه
• کلید واگذاری موفق کار به ایجنت‌ها اینه که به‌جای خواستن یه اکشن، نتیجهٔ مطلوب و «چرا»ش رو توضیح بدی و کنترل رو پس نگیری
• برای کارای پیچیده اول پلن می‌نویسه (با ابزار خودساختهٔ Lavish Editor) و برای کارای بزرگ از ارکستریتور شبانهٔ gnhf استفاده می‌کنه
• ریویوی کد رو هم به یه ایجنت دیگه (با ابزار no-mistakes) می‌سپاره و کارها رو با treehouse به‌صورت موازی پیش می‌بره