‏راهنمای تازه انتروپیک برای پروژه‌های Claude

تو این مقاله اومده که توصیه فعلی انتروپیک برای ساختار Claude Projects به سه قانون ساده خلاصه می‌شه. اولیش اینه که هر پروژه فقط به یه حوزه کاری اختصاص پیدا کنه. یه پروژه چهار چیز رو با هم بسته‌بندی می‌کنه: دستورالعمل اختصاصی، فایل‌های مرجع، حافظه، و تسک‌های زمان‌بندی‌شده. وقتی کار مشتری و نوشته‌های شخصی رو تو یه پروژه قاطی کنی، Claude باید حدس بزنه کدوم کانتکست به کدوم کار می‌خوره و همون حدس زدن خودش رو به شکل خروجی بی‌ثبات نشون می‌ده.

دوم، دستورالعمل کوتاه باشه نه جامع. روش قدیمی این بود که یه master prompt غول‌پیکر بنویسی که هر قانون و هر حالت خاص و هر سلیقه‌ای رو با جزئیات پوشش بده. نویسنده می‌گه این روش حالا علیه خودت کار می‌کنه: اگه Claude داره یه قانون رو تو پروژه نقض می‌کنه، احتمالاً مشکل این نیست که قانون باید تکرار بشه، بلکه فایل دستورالعمل اون‌قدر بلند شده که سیگنالش رقیق شده.

سوم، خودت از صفحه سفید دستورالعمل ننویس. می‌تونی از قابلیت سؤال پرسیدن Claude استفاده کنی تا ازت مصاحبه بگیره: کی هستی، پروژه برای چیه، کار به درد کی می‌خوره، «تموم شده» یعنی چی، چه لحنی می‌خوای و چه رویه‌های استانداردی داری. به گفته نویسنده این کار معمولاً مجموعه‌ای کامل‌تر و مرتب‌تر از چیزی که خود آدم بدون راهنما می‌نویسه بیرون می‌ده. یه نکته اضافه هم هست: راهنمای لحن و صدا رو تو یه فایل مرجع جدا بذار و از دستورالعمل بهش ارجاع بده تا متن اصلی کوتاه بمونه.

مهم‌ترین تغییر عادت به همون verification برمی‌گرده. مدت‌ها گفتن به مدل که خروجیش رو با یه منبع بررسی کنه کار درستی بود و واقعاً خطاهایی رو می‌گرفت. ولی راهنمای Opus 5 خود انتروپیک حالا این دستورها رو صراحتاً زیر عادت‌هایی آورده که باید بذاری کنار. مدل‌های فعلی بدون این‌که بهشون بگی کارشون رو بررسی می‌کنن، و یه خط مثل «همه اعداد رو با فایل اکسل چک کن» فقط یه پاس دوم کندتر و گرون‌تر اضافه می‌کنه که حتی می‌تونه با پاس اول تناقض پیدا کنه.

برای خود پرامپت هم سه اصل تکرار می‌شه: بگو چی‌کار کنه نه چی‌کار نکنه، دلیل قانون رو هم بگو نه فقط خود قانون، و تست همکار رو اجرا کن، یعنی اگه یه همکار بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای از پرامپتت گیج می‌شه، Claude هم می‌شه. دستور /goal هم اجازه می‌ده Claude مستقل به‌سمت یه وضعیت پایانی قابل اندازه‌گیری کار کنه؛ بعد از هر نوبت یه مدل جدا و سریع‌تر بررسی می‌کنه که «تعریف تموم شدن» محقق شده یا نه، و همین جلسه‌ای که باید بالا سرش وایسی رو به جلسه‌ای تبدیل می‌کنه که می‌تونی ازش دور بشی.

نکات کلیدی:

• هر پروژه یه حوزه کاری، چون پروژه دستورالعمل و فایل مرجع و حافظه و تسک‌های زمان‌بندی‌شده رو با هم بسته‌بندی می‌کنه.
• راهنمای Opus 5 انتروپیک دستور صریح verification رو زیر عادت‌هایی آورده که باید کنار گذاشت.
• جمله منفی مثل «از bullet استفاده نکن» رو با جمله مثبت مثل «به‌صورت پاراگراف روان بنویس» عوض کن.
• قانون همراه دلیلش، مثلاً «چون این متن رو موتور text-to-speech بلند می‌خونه»، بهتر از قانون خشک به حالت‌های پیش‌بینی‌نشده تعمیم پیدا می‌کنه.
• دستور /goal بعد از هر نوبت با یه مدل جدا سنجیده می‌شه و با محدودیت تعداد نوبت جلوی حلقه بی‌پایان و هزینه کنترل‌نشده رو می‌گیره.