وقتی به کد AI شک می‌کنی: روش «شک خودکار»
هوش مصنوعیخلاصهٔ کامل‌تر
نویسنده می‌گه این کل فرایند از یه بی‌اعتمادی شروع شد: اوایلِ کار با AI زیادی و خیلی سریع به مدل‌های زبانی میدون داد، بدون اون استانداردهای مهندسی‌ای که قبلاً براش جا افتاده بود، و برای همین اعتمادش رو از دست داد. راهی که برای برگردوندن اعتماد پیدا کرد، خودکار کردنِ هرچی «شک» بود؛ یعنی نقدِ مداومِ هر چیزی که ساخته میشه.
هستهٔ ایده اینه که شک رو از چند زاویهٔ مختلف و به‌صورت خودکار اعمال کنی و بازرسی رو ببری اولِ کار. نویسنده این رو به دید دو چشم تشبیه می‌کنه: هر زاویهٔ دید نقص‌های متفاوتی رو می‌گیره. ابزار اصلیش هم ساب‌ایجنت‌های تخصصیه که هرکدوم یه وجه خاص از کار رو ممیزی می‌کنن.
فاز اول طراحیه. اول یه اسپک نوشته میشه و بعد یه دور ساب‌ایجنت مثل Pre-Implementation Architect، Documentation Validator و Assumption Excavator کیفیت طراحی، شکاف‌های مستندات و فرض‌های پنهان رو درمیارن. اگه دامنهٔ کار بزرگ‌تر باشه، ایجنت‌های بعدی مثل Gap Analyzer و Ambiguity Mapper هم اضافه می‌شن. نویسنده می‌گه یافته‌ها رو دستی توی اسپک ادغام می‌کنه و معمولاً ۱۰ تا ۲۵ مورد درمیاد.
فاز دوم توسعه‌ست. نکته‌ای که نویسنده روش تأکید داره اینه که برای نوشتنِ کد از ساب‌ایجنت استفاده نمی‌کنه؛ می‌گه تجربه‌های بدِ قبلی باعث شده فعلاً این خط قرمز رو بکشه و ترجیح بده یه نمونهٔ ترمینالِ Claude کل پروژه رو بسازه. بعد از ساختِ بیلد، یه ورک‌فلوی پساپیاده‌سازی با ایجنت‌هایی مثل Code Validator، Type Safety Validator، Test Architect و Security Analyst کد رو ممیزی می‌کنه؛ دور اول معمولاً ۱۵ تا ۳۵ یافته درمیاد که خیلیاشون بحرانی‌ان، و این حلقه تا رسیدن به کیفیتِ دلخواه تکرار میشه.
فاز سوم انتشاره. ورک‌فلوی Ship با ایجنت‌هایی مثل Code Auditor، API Contract Validator و Release Readiness Validator آمادگی نهایی رو می‌سنجه. چون ۵ تا از ۹ ایجنت همونایی‌ان که توی فاز قبل اجرا شدن، انتظار می‌ره چیز کمی پیدا کنن و بقیه روی قراردادِ API و ریسکِ انتشار تمرکز کنن.
نویسنده تأکید می‌کنه که این روش اصلاً ارزون نیست و کلی توکن می‌سوزونه؛ برای بعضی پروژه‌ها زیادیه و برای بعضی دیگه حتی کافی نیست. به گفتهٔ نویسنده اگه فقط یه ایجنت رو بخوای روی هر آرتیفکتی امتحان کنی، اون Assumption Excavator هست چون تقریباً همه‌جا به‌دردبخوره. سؤال نهایی هم اینه که کِی حلقه رو تموم کنی، که جوابش به قضاوت و آستانهٔ کیفیتِ خودت برمی‌گرده.
نکات کلیدی:
- ایدهٔ مرکزی: «شکِ خودکار» از چند زاویه و جلو انداختنِ بازرسی به اولِ کار
- سه فاز: طراحی، توسعه، و انتشار (Ship)، هرکدوم با ساب‌ایجنت‌های تخصصی
- نویسنده برای نوشتنِ کد از ساب‌ایجنت استفاده نمی‌کنه؛ فقط برای ممیزی و نقد
- مصرف توکنِ این روش بالاست و برای هر پروژه‌ای مقرون‌به‌صرفه نیست
- پیشنهاد اصلی برای امتحان: ایجنتِ Assumption Excavator
