‏وقتی یه ایجنت ساده تبدیل به یه موتور کانتکست می‌شه

نویسنده این پست با لحن شوخ تعریف می‌کنه که یه ایجنت داشته که تقریباً کار می‌کرده: می‌تونسته به سؤال‌ها جواب بده و چند تا ابزار صدا بزنه. فقط فکر می‌کرده دو چیز کوچیک کم داره: یه کم حافظه و دسترسی به دادهٔ واقعی. ولی به گفتهٔ خودش، این دو تا «چیز کوچیک» اصلاً کوچیک نبودن و کل ماجرا رو پیچیده کردن.

اولین درس این بوده که حافظه یه چیز واحد نیست. وقتی می‌گی ایجنت باید «چیزها رو یادش بمونه»، باید جواب بدی دقیقاً چه چیزهایی؟ مکالمهٔ فعلی، ترجیحات کاربر (مثلاً این‌که نمونه‌کد TypeScript رو به Python ترجیح می‌ده)، کارهای نیمه‌تموم دیروز، یا تاریخچهٔ تیکت‌های پشتیبانی؟ هر کدوم قانون خودش رو داره: بعضی‌ها باید منقضی بشن، بعضی‌ها قابل‌جستجو باشن، بعضی‌ها خصوصی، و وقتی کاربر چیزی رو حذف می‌کنه ایجنت هم باید فراموشش کنه.