‏پروژهٔ Suncatcher گوگل: TPU می‌ره فضا

گوگل تو بلاگش اعلام کرده که Project Suncatcher، همون moonshot سال گذشته برای بردن محاسبات هوش مصنوعی به فضا، داره اولین تستش تو مدار رو انجام می‌ده. یه ماهوارهٔ نمونه با همکاری شرکت Planet ساخته شده و با ماموریت رایدرشیر Transporter-18 اسپیس‌ایکس پرتاب می‌شه. منطق کار ساده‌ست: تو مدار پایین زمین خورشید تقریباً هیچ‌وقت غروب نمی‌کنه و همون پنل تا هشت برابر زمین برق می‌ده.

سفر تا مدار حدود ده دقیقه طول می‌کشه و تو همین مدت ماهواره شتابی تا ده برابر جاذبه رو تحمل می‌کنه؛ روی خود تراشه‌ها این عدد به ۵۰ تا ۱۰۰ g می‌رسه. تیم ماهواره رو روی هر سه محور لرزوندن تا فرکانس‌های پرتاب رو شبیه‌سازی کنن و به گفتهٔ نویسنده، سخت‌افزار سالم موند. برای تشعشع هم TPUها رو تو آزمایشگاه هسته‌ای Crocker دانشگاه UC Davis زیر باریکهٔ پروتون گذاشتن، اون هم درحالی‌که بار کاری AI روشون اجرا می‌شد.

نتایج اولیه نشون داده تراشه‌های Trillium دوز کل تشعشعی بیشتر از یه ماموریت پنج‌ساله رو تاب می‌آرن. خنک‌کاری ولی مسئلهٔ جداگونه‌ایه: تو خلأ هوایی نیست که جریان پیدا کنه، پس تنها راه دفع گرما تابشه و این یعنی طراحی خنک‌کننده از پایه فرق می‌کنه. تیم فعلاً ترکیبی از heat pipe و رادیاتور رو تو یه اتاقک خلأ حرارتی تست کرده.

ماهواره‌های نسل بعد قراره هرکدوم ده‌ها تراشه داشته باشن و خوشه‌ای کنار هم بچرخن، پس باید با لیزر با هم حرف بزنن. سیستم‌های فضایی موجود برای پهنای باند کم در فاصلهٔ زیاد بهینه شدن، ولی اینجا برعکسه: پهنای باند خیلی بالا در فاصلهٔ خیلی کم. نویسنده دقتش رو به زدن یه هدف به اندازهٔ سکه از چند کیلومتری تشبیه می‌کنه، اون هم وقتی هر دو طرف در حرکتن. این بخش سال ۲۰۲۷ با دو ماهواره تست می‌شه.

نکات کلیدی:

• پرتاب اول با ماموریت Transporter-18 اسپیس‌ایکس و با همکاری شرکت Planet انجام می‌شه
• تو مدار پایین زمین، پنل خورشیدی تا ۸ برابر زمین برق تولید می‌کنه
• تراشه‌ها موقع پرتاب تا ۵۰ تا ۱۰۰ g شتاب رو تحمل می‌کنن
• TPUهای Trillium تو تست پروتون، دوز تشعشع بیشتر از یه ماموریت ۵ ساله رو تحمل کردن
• میلستون بعدی برای سال ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده: دو ماهواره با ارتباط لیزری بینشون