مرثیه‌ای برای مهندس نرم‌افزار
هوش مصنوعیخلاصهٔ کامل‌تر
این متن یه مرثیه‌ست برای مهندس نرم‌افزار، نوشته‌ی کسی که دو دهه پیش بدون مدرک علوم کامپیوتر و فقط با Google و فروم و Stack Overflow خودش کد یاد گرفت و دو کسب‌وکار ساخت و فروخت. نویسنده می‌گه دو ساله که این صنعت در سکوت داره سوگواری می‌کنه، با quote tweet و اسکرین‌شات ایمیل اخراج و اون خالی شدن دل هر بار که یه ویدیوی معرفی جدید منتشر میشه.
به گفته‌ی نویسنده قرار نانوشته‌ی این حرفه همیشه این بود که در بازه: کامپایلر پول نمی‌خواد، الگوریتم‌ها تو کتاب کتابخونه چاپ شدن، آزمون و مجوز و گیت‌کیپری هم نیست. هر بچه‌ای با یه مودم می‌تونست حریف یه رزومه‌ی پر و پیمون بشه، چون آدم‌های داخل هر چی می‌دونستن رو مجانی می‌دادن. برای همین وقتی می‌گن اون در داره بسته میشه، نویسنده شخصی برداشتش می‌کنه.
سه چیز تو تابوت گذاشته میشه. هدفون، که یعنی «کار دارم، مزاحم نشو» و نماد اون flow state سه‌ساعته‌ای بود که ازش سر بلند می‌کردی و یه چیزی کار می‌کرد. دفتر یادداشت، که هر سیستمی اول همون‌جا با چند مستطیل و فلش بد کشیده‌شده متولد می‌شد. و کیبورد مکانیکی سنگین، چون هر چی شیپ می‌شد از زیر انگشت همون یه نفر رد شده بود. حالا کد قبل از اینکه صورت مسئله رو بفهمی جواب می‌ده، معماری کشیده برمی‌گرده و بیشتر چیزی که به اسم تو می‌ره رو خودت تایپ نکردی.
بعد نویسنده حساب رو صاف می‌کنه: این کارو خودمون با خودمون کردیم. هر چیزی که این شغل رو عوض کرد از commit و جواب و review و مستند خودمون ساخته شده، و هر جوابِ باحوصله‌ای که نصف‌شب تو یه فروم نوشتیم رفته تو داده‌ی آموزشی. ولی می‌گه فقط چیزی که عمومی کردیم رفت: فیکس‌ها و الگوها و جواب‌های مورد توافق. اون سه ساعت کلنجار قبل از فیکس، ایده‌ی غلطی که حاضر نشدی شیپ کنی، و سلیقه‌ات، هیچ‌کدوم scrape نشدن.
بهترین تصویر متن همین‌جاست: گیتار رو بزن به آمپ و ولوم رو ببر روی یازده. هر نُتی که می‌زنی بزرگ میشه، هر نُتی هم که خطا می‌زنی همون‌قدر بزرگ میشه. تیمی با عادت‌های خوب حالا تو یه بعدازظهر چیزی رو شیپ می‌کنه که یه ماه وقت می‌گرفت، و تیمی با عادت‌های بد سریع‌تر به بن‌بست می‌خوره. نویسنده خودش سه هزار خط کد رو تو CLI اوپن‌سورس Mux merge کرده بدون اینکه بخونه، چون ماه‌ها قبل نوشته بودن «تمام‌شده» یعنی چی و هر ۱۷ دستور رو روی یه اکانت واقعی اجرا کرد و خروجی رو دید.
پس نویسنده در تابوت رو باز می‌کنه: همون سه چیز شکل تازه دارن. هدفون یعنی اون آزمایش‌هایی که ده سال تو سرت بود و هیچ‌وقت وقتش نمی‌شد؛ حالا با یه شب بیداری جور میشه. دفتر یعنی یه فایل markdown تو ریشه‌ی ریپو که بایدها و نبایدها و چراهاش نوشته شده، و قاعده‌هایی که خیلی مهمن به‌صورت قطعی تو خود ریپو ساخته می‌شن تا حتی با نادیده گرفتن دستورت هم چیز غلط شیپ نشه. کیبورد یعنی اسمت هنوز پای کاره و باید بتونی فرایندت رو توضیح بدی. حرف آخر: سلیقه قبلاً همراه «راه سخت» بسته‌بندی می‌شد و حالا باید عمداً دست‌به‌دست بشه.
نکات کلیدی:
- اسم اشتباهی روی سنگ قبر رفته: چیزی که مرد «راه سخت» بود، نه مهارت‌ها
- کاری که مجانی دادیم فقط چیزهای عمومی بود؛ کلنجار، ایده‌ی رد شده و سلیقه هیچ‌وقت scrape نشدن
- نمونه‌ی عملی: merge سه هزار خط کد و ۱۷ دستور جدید بدون خوندن، ولی با اجرای همه روی یه اکانت واقعی
- دفتر طراحی حالا یه فایل markdown تو ریشه‌ی ریپوئه، و قاعده‌های مهم قطعی تو خود ریپو ساخته می‌شن
- توصیه‌ها: قدیمی‌ها کارشون رو بی‌قید و شرط منتشر کنن و عمداً به یه نفر یاد بدن؛ تازه‌کارها اول خودشون بنویسن «تمام‌شده» یعنی چی
