USWDS یا shadcn: دیزاین سیستم همونیه که انجام می‌ده
فرانتاند
ریاکتخلاصهٔ کامل‌تر
سیستم طراحی وب دولت آمریکا یا USWDS قراره یه بازطراحی اساسی بشه. نویسنده که قبلاً تو تیم USWDS کار می‌کرده، می‌گه احتمال زیادی هست که جای HTML/CSS/JS ساده‌ش رو shadcn/ui بگیره؛ هم چون این شایعه از روزهای اول National Design Studio به گوشش رسیده، هم چون shadcn بین طرفدارهای vibe coding (یعنی ساختن نرم‌افزار با کمک گرفتن زیاد از هوش مصنوعی) محبوبه. سؤالش اینه که این جابه‌جایی دقیقاً چی رو عوض می‌کنه و فقط از یه زاویه بهش نگاه می‌کنه: کامپوننت متن و تایپوگرافی.
ایدهٔ اصلی اینه که پیش‌فرض‌های هر سیستم نشون می‌ده برای چه کاری ساخته شده. USWDS برای سایت‌هایی طراحی شده که بیشترشون متن و فرم هستن. تو USWDS یه خط کامل متن حدود 68 کاراکتره (به خاطر max-inline-size برابر 68ex)، ولی تو صفحهٔ Typeset مال shadcn همین خط حدود 83 کاراکتره و فونت بدنه هم کوچیک‌تره. نویسنده می‌گه کاراکتر بیشتر تو هر خط یعنی متن فشرده‌تر، سخت‌تر برای اسکن کردن و سخت‌تر برای کاربرهای کم‌بینا.
به گفتهٔ نویسنده، متن کوچیک و خط‌های بلند چند فرض دربارهٔ خواننده داره: اینکه چشمش راحت متن ریز رو می‌خونه، اینکه می‌تونه اطلاعات بیشتری از هر خط رو تو حافظهٔ کاری نگه داره، و اینکه وقت داره یه صفحهٔ شلوغ رو بگرده. برای یه استارتاپ شاید این فرض‌ها درست باشن، ولی برای همهٔ کسایی که از سایت‌های دولتی اطلاعات می‌گیرن نه. پس انتخاب shadcn هم عوض کردن کاری هست که سایت‌های .gov انجام می‌دن، هم عوض کردن کسایی که براشون ساخته شدن.
بخش دوم مقاله دربارهٔ مستنداته. کامپوننت usa-prose در USWDS برای بلوک‌های متنی‌ای ساخته شده که نمی‌شه به تک‌تک عناصرشون کلاس داد، مثل پستی که از Markdown یا CMS میاد. مستنداتش یه نمونهٔ کامل از همهٔ سطح‌ها داره: سرتیترها، متن مقدمه، بخش‌ها، لیست‌ها و جدول‌ها، همراه با فاصله‌گذاری عمودی. صفحهٔ تایپوگرافی USWDS هم توضیح می‌ده چرا پیش‌فرض‌ها این‌شکلی‌ان؛ یعنی یاد می‌گیری چرا احتمالاً نباید عوضشون کنی.
نزدیک‌ترین معادل در shadcn کامپوننت typeset هست. نویسنده قبول داره که خیلی انعطاف‌پذیره و مستنداتش خوب می‌گه چه تنظیماتی داره، حتی اینکه چطور برای دسترس‌پذیری متن رو بزرگ‌تر کنی. ولی می‌پرسه چرا پیش‌فرض خودش دسترس‌پذیرتر نیست؟ مستندات نمی‌گه چرا یه مقدار رو به یکی دیگه ترجیح بدی و نمونهٔ خوبی از صفحه‌های پرمحتوا و راحت‌خون هم نداره.
نتیجه‌گیری نویسنده با جملهٔ معروف «هدف یه سیستم همونیه که انجام می‌ده» شروع میشه. بیشتر کسایی که سایت‌های کوچیک دولتی رو می‌سازن طراح یا توسعه‌دهنده نیستن و همون پیش‌فرض‌ها رو نگه می‌دارن. USWDS برای همین آدم‌ها بدون هیچ تغییری درست کار می‌کنه، ولی هماهنگ کردن shadcn با این کاربرد مهارت فنی و طراحی می‌خواد که بیشتر تیم‌های دولتی ندارن. به نظر نویسنده این جابه‌جایی تغییری رو به بدتره.
نکات کلیدی:
- در پیش‌فرض USWDS یه خط کامل متن حدود 68 کاراکتره و در shadcn حدود 83 کاراکتر.
- کامپوننت usa-prose برای متن‌هایی ساخته شده که از Markdown یا CMS میان و نمی‌شه به عناصرشون کلاس داد.
- معادل shadcn کامپوننت typeset هست که تنظیمات زیادی داره ولی دلیل انتخاب مقدارها رو توضیح نمی‌ده.
- متن ریزتر و خط‌های بلندتر به ضرر کاربرهای کم‌بینا و کسایی هست که وقت کمی دارن.
- بیشتر سازنده‌های سایت‌های دولتی پیش‌فرض‌ها رو تغییر نمی‌دن، پس پیش‌فرض مناسب حیاتیه.
